Gimel. iij.
1 Doe, Heere, goed aen dijn geringen knecht:
Och, dat ick blijf behouden in het leven
Die al mijn hert heb aen uw woord gehecht!
Verlicht mijn oogh en wilt my kennis geven;
Beschijn mijn hert, als met een sonne-strael,
Op dat u wet daer helder stae geschreven.
2 Ick ben hier vreemt, die gins en weder dwael;
Nu ben ick hier, en op een ander morgen:
Maer ’tis al niet, ’t zy dat ick rijs’ of dael,
Als maer uw wet my niet en werd verborgen.
’t Verlangen nae uw rechten maeckt my laf,
En krenckt mijn lijf door eyndeloose sorgen.
3 ’t Hovaerdigh hert verdient u vloeck en straf.
Wreeck u van die met trotse tongen spreecken
En dwaelen ver van uwe wegen af:
Maer laet, o Heer, my in geen schande steecken
Die nae uw woord u wel te dienen tracht
En wachte my van uwe wet te breecken.
4 ’t Sy kleyn of groot, ick werd alom veracht;
’t Sy heer of knecht, het is my alles tegen,
Maer uwe knecht neemt op u wetten acht,
Ick schep mijn lust in’t kennen uwer wegen:
Die sijn mijn Raed, die my, ’t zy dagh of nacht,
Om troost en hulp laet nimmermeer verlegen.