j. Pause.
5 In sijn beloften en verbonden
Is noyt veranderingh gevonden,
Sijn woorden hebben stand en kracht
Tot in het duysendste geslacht,
Van eeuw tot eeuw, van stam tot stam;
Hy houdt sijn woord aen Abraham;
6 Sijn woord, daer nae met eed bezwooren
Aen Isaac, sijn uytverkoren,
En voorts in Israel geset
Tot een onbreeckelijcke wet,
En tot een vast verbond gemaeckt
Dat nemmermeer ten eynde raeckt.
7 God sprack tot Iacob in sijn droomen:
’t Land daer gy leght sal u toekomen,
Ick geef het u ten lot en deel,
Al waeren sy dier tijd niet veel,
Al waeren sy niet sterck gemant
En vreemdelingen in het land.
8 Al zwerfden sy door veele Rijcken,
Van volck tot volck, van wijck tot wijcken,
God was met hen en wou noch lee
Dat eenigh mensch haer onrecht dee,
Oock heeft hy om haer voor te staen
Straf over Koningen gedaen.