Pause. 5 Daer uw gemeynt in groot getal vergaert Heb ick verkondight en verbreydt Uw waerheydt en gerechtigheydt En heb mijn tongh noch lippen niet gespaert. En weet het geen ick spreecke: Noyt was ick in gebreecke,
En heb uw goeden aert, Uw gunst, uw heyl, uw woord Niet in mijn hert gesmoort, Maer wijd en zijd verklaert.
6 Dies wilt, o Heer, niet weygeren aen my ’tGevoel van uw bermhertigheyd, Weest altijds tot mijn hulp bereyd: Sijt my getrouw, blijf my gestaedigh by: Want ick ben vol ellende, Mijn quaed is sonder ende, Mijn ramp is sonder maet, Mijn sonden vuyl en zwaer Sijn meerder als mijn haer, So dat my ’thert verlaet.
7 Verlost my, Heer, spoeyt u tot mijner hulp; Maeckt haer te schand, dat sy vergaen Die nae mijn eer en leven staen: Dat sy te rugh weer kruypen in haer schulp Die sich in’t hert verblijden Wanneer sy my sien lijden; Die met een schampre mond My seggen ’tmijner spot, Ha, ha, waer is zijn God? Verdelgt die tot de grond.
8 Laet die u soeckt en nae uw bystand haeckt In u zijn vrolijck en verblijdt, En seggen t’aller uyr en tijdt: De Heer sy lof, zijn naem sy groot gemaeckt. Ick ben, waer ick my wende, In nood-druft en ellende, Ick ben benaeut en bangh, Maer, Heer, gy denckt aen my,
Gy helpt en maeckt my vry. Mijn God, vertoeft niet langh!
Cookies on Poetry Cove