Thau. xxij.
1 Och, of mijn stem kon klimmen door de lucht!
Of mijn geschrey kon door de wolcken booren,
En tot u throon sich hefte mijn gesucht!
Dit waer mijn bee, die gy van my soud hooren:
O Heere, doe my uwe wet verstaen
En laet my in geen jammer-poel versmooren!
2 Dan sal u lof uyt mijnen monde gaen
En als een beeck van mijne lippen daelen,
En u ten danck sal ick mijn snaeren slaen;
Mijn blijde tongh sal uwen naem verhaelen
Wanneer u woord, dat enckel waerheyd is,
Mijn duffe geest op’t helderst sal doorstraelen.
3 Reyck uwe hand tot mijn behoudenis,
Want ick heb u te volgen uytverkooren,
En leydet my op dat ick niet en mis:
Wijs my het pad, so loop ick niet verlooren.
Sie, Heere, hoe ick nae u hulpe gaep
En nae u wet verlangh met oogh en ooren.
4 Bewaer my voor den eyndeloosen slaep
En doe mijn siel, om u te loven, leven:
Geef dat sy troost uyt uwen woorde raep;
Ick was verdwaelt en van u wegh gedreven:
Soeck dijnen knecht als een verlooren schaep
En uwe wet zy in mijn hert geschreven.