iij. Pause. 11 Hy sal den kop in stucken slaen En ’t bloedigh scheermes laeten gaen Door de verwoede locken Der gener, die tot quaed gewend, In haere sonden sonder end ’t Halsterrigh hert verstocken. Ick sal, sprack God, mijn volck tot spijt Van Og en van den Ammorrijt Gaen voeren door haer landen Ick snee het roode meyr in twee, Ick maeckten wegen door de zee, En waeteren tot stranden.
12 Ick sal u vyanden verslaen Op dat ghy door het bloed moocht gaen Gespoogen uyt haer wonden, Dat het voor u een voet-bad sy, En dienen magh voor leckerny Den tongen uwer honden: De daed was even als de reen, Dies raeckte jongh en oudt te been Nae Godes heylge wooningh, Met sangh, met spel, met bom en trom, De groote vreughd liet niemand stom, Men riep, o God, o Kooningh:
13 God is een Heer, voor wien het al Sich buygen moet: wie kan of sal Hem eer nae waerde singen? Looft sijnen naem, o Israel Met soet gesangh en snaeren-spel In uw vergaederingen:
Dat koomen die van Benjamijn: Hoewel sy van de minste zijn Noch sagh men haer vergrooten; Dat sich de Vorsten voegen by Uyt Iudaes stam, uyt Naphtali, Uyt Zebulon gesprooten:
Cookies on Poetry Cove