Pause. 6 Maer, Heer, doet haer so haest niet sterven Die my so lange deden zwerven, Maer laetse zweven nacht en dagh, Op dat mijn volck het heugen magh En siese sterven alle daegen Van schaemt en spijt en herte-knaegen, En stootse neder als gy wilt, Ghy, die daer zijt der vroomen schilt.
7 Om de verfoeyelijcke sonden Die uyt haer vuyle roffel-monden Ten laster van den vroomen gaen. Dat hen, die nae mijn leven staen Haer eygen hoogh-moed moet verstricken, Dat sy aen vloeck en leugens sticken, Dat haer uw grimmigheyd verteer Toe eenes anders les en leer;
8 Dat yder een daer door magh weten Dat gy sijt alderhooghst geseten: Dat Iacobs God sijn scepter streckt So breed, soo wijd de wereld reckt. Laet haer des avonds koomen tieren Als honden en verwoede gieren, En huylen buyten om de wal, En wachten wie haer spijsen sal.
9 Laet haer gaen bedelen en zweven Of yemand haer wat broots wil geven, En ongespijst aen hegh of struyck Vernachten met een legen buyck. Maer ick sal bly en vrolijck singen Ten eynde mijner suckelingen Van uwe kracht en goedigheyd So ras de nacht van d’aerde scheyd:
10 Om dat gy in die zwaere tijden Doe ick vervolgingh had te lijden En voor mijn leven was bevreest Mijn hulp en toevlucht sijt geweest. U dan, o Heere, sal ick roemen, Mijn burgh, mijn schans, mijn sterckte noemen, Mijn steyle rotz, mijn hoogh gebouw Daer ick my altijds op vertrouw.
Cookies on Poetry Cove