vj. Pause.
23 Dus raeckt heel Israel in druck:
Haer vyand krijght haer onder ’tjuck,
En doetse buygen en verneeren;
Noch redde God haer menighmael,
Maer ’tquaed is quaelijck af te leeren,
Sy vallen tot haer oude quael.
24 ’t Geschrey gaet nae den Hemel toe
En God haers jammers weder moe
Aensiet sijn volck en neyght sijn ooren;
Hy heeft gedacht aen sijn verbond
Dat hy haer vaedren had gezwooren,
Des Israel genaede vond.
25 Hy heeft der heydnen hert geraeckt,
Gevangens werden los gemaeckt:
O Heer, wilt ons oock weder vryen
En brenght ons uyt den volckren t’saem
Op dat wy moogen ons verblijen
En loven uwen heylgen naem.
26 Verlossingh geeft tot vreughde stof;
Den God van Israel sy lof
Van eeuwigheyd in eeuwigheden;
Het volck met algemeene stem
Gedachtigh wat het heeft geleden
Segg’, Amen, Amen, lof sy hem.