Lamed. xij.
1 Uw woord staet vast, en ’twaggelt nimmermeer,
Uw waerheyd is van gisteren, noch heden,
Die mergen sterft en neemt een rassche keer:
Sy was altijds, en duyrt in eeuwigheden.
De Hemelen sijn door uw woord gemaeckt,
Gy stichte d’aerd’ en brachts’ op vaste leden.
2 Gy schickte’t so dat niets verwrickt of kraeckt
Van’t groote werck tot op den dagh van heden:
’t Was al gereed wanneer gy maer en spraeckt;
Had my uw woord, doe boose my bestreden,
Niet ondersteunt en al mijn lust geweest,
Ick was in mijn verdruckingh overleden.
3 Dies voel ick my verbonden op het meest
Om nimmermeer uw wetten te vergeeten:
Want door haer kracht ontvonckte mijnen geest.
Ick hoor u toe, en ben u ingeseeten:
Behoude my, want heb mijn best gedaen
Om uwe wet op’t aldernaeuwst te weeten.
4 Een godloos volck, om my te doen vergaen,
Is t’saem gerot en leyt my hinder-laegen:
Maer, Heer, u woord merck ick geduyrigh aen;
Want, als ick ’t oogh heb over al geslaegen,
Sie ick hoe los dat alle dingen staen,
Maer dat u woord staet vast op stijve schraegen.