Pause. 5 De Iofferen, die tot uw staet behooren, Sijn Dochteren van Koningen gebooren; Ter rechterhand is uw beminde Bruydt, Die munt in goud, in goud van Ophir, uyt. Maer ghy die zijt de Bruyd van sulcken Koningh, Merck op en hoort: denckt op geen Vaders woningh Vergeet het huys daer gy zijt opgevoedt, Verlanght niet meer nae maeghschap of nae bloed:
6 Soo sal te meer uw schoonheyd hem behaegen En grooter min sal u den Bruygom draegen, Bewijst hem eer, en buyght u voor hem neer, Dewijl hy is u Koningh en uw Heer. De Tyrse maeghd, de Vorsten en de Heeren Die sullen met geschencken u vereeren. Hoe rijck gekleed, hoe kostlijck is de Bruyd! Noch munt haer deughd ver boven alles uyt.
7 Haer kleed vol goud, robijnen en saphieren, Is geborduyrt met wonderlijcke swieren, En sy, gevolght van maeghden jonck en fris, Werd opgevoert aldaer de Koningh is. Met bly gesangh van t’saem gespanne reyen, Met soet geschal van vrolijcke schalmeyen, Met hand-geklap van ’t volgende gemeen Komt sy ’t Palleys des Koninghs ingereen.
8 Maer ghy, Vrouw Bruyd, al moet gy nu verlaeten Uws Vaeders Hof, gy sult tot hooge staeten In plaets van dien uw soonen sien gebracht, Tot Vorsten, groot in heerlijckheyd en macht. Oock sal uw roem niet blijven ongeweeten, Mijn tongh, mijn pen sal uwen lof uytmeeten En, isser geest of leven in mijn int, Blijft ghy vermaert soo lang men menschen vindt.
Cookies on Poetry Cove