ij. Pause.
11 Looft God, ons Koningh, die zijn Hof
Op Sion houdt, en singht hem Lof,
Verkondight wijd en doet vertolcken
Sijn daden onder alle volcken.
12 Hy soeckt den man die bloed vergiet,
Des slachts en moords vergeet hy niet;
Der armer en verdruckter klachten
Sijn nemmermeer uyt zijn gedachten.
13 Ach, Heer, sie met meedoogen aen
Het quaed dat my werd aengedaen
Van die my haten en benaeuwen,
Ruckt my uyt doods gewisse klaeuwen.
14 Op dat uw Lof in Syons poort
Door my van yder zy gehoort
En dat mijn siel haer magh verblijden
In uw verlossingh uyt mijn lijden.
15 De Heydnen zijn geraeckt in’t net
Van haer tot ons verderf geset,
Sy zijn gesoncken in de grachten
Waer in sy ons te smooren dachten.