Pause. 5 Maer, Israel, vervalt soo wijt niet meer: Stelt u geloof op uwen God en Heer: Hy zy u onderstutter; Gy Arons huys, hy sy u toeverlaet; Betrouwt op hem: want als het quaelijck gaet Is hy een trouw beschutter.
6 Gy, die hem vreest met kinderlijck ontsagh, Steunt vry op hem die niet te kreucken plagh; Hy heeft ons niet vergeeten; Wy sijn altijds geweest in sijn gedacht: Hy sal aen ons en ’tpriesterlijck geslacht Sijn zegen ruym toe meeten.
7 ’t Sy dat gy zijt, of groot, of laegh en kleyn, Sijn zegen sal hy storten in’t gemeyn Op alle die hem vreesen: God maeckt geen scheel of onderscheyt van staet: Al wie hem vreest en die de boosheyd haet Die sal gesegent wesen.
8 Dit is mijn wensch: God, die den Hemel schiep, Die d’aerde scheydt van ’t grondeloose diep Wil u sijn seegen geven; De Hemelen houdt hy voor sijnen Throon, Het aerdrijck geeft hy aen den mensch ter woon Om rijckelijck te leven.
9 Van dooden, die ten graeve sijn gedaelt, Daer van en werd Gods eere niet verhaelt, Men looft niet sonder leven: So laet ons dan, wijl God ons ’tleven gond, Met lijf en ziel uyt onser herten grond Hem lof en eere geven.
Cookies on Poetry Cove