ij. Pause. 9 Dan sal ick hebben ruyme stof Om te verkondigen uw lof En onder veel’ en groote volcken Uw roem doen rijsen tot de wolcken; Dat niet mijn vyand, die my haet, En t’onrecht na mijn leven staet, Wenck met zijn oogen over my En sich in mijn verdriet verbly.
10 Want noyt quam vree in haer gedacht,
Maer sy bedencken dagh en nacht Hoe sy den goeden sullen plaegen Die hier op aerd na vrede jaegen; Sy sparren tegen my den mond, En grinnicken, en seggen rond, Ha, ha! wy sien ons lust aen hem, Hy is benart en in de klem.
11 Maer gy, o Heer, gy siet het mee: Wijck doch niet verr’ en houw u ree, Stae op: ’tis tijd, en wilt ontwaecken. Toef langer niet en red mijn saecken, Verhoor mijn stemm’ en doe my recht, Richt nae de waerheyd dynen knecht Dat sy niet juychen over my: Gy weet wat van mijn saecke sy;
12 Dat sy in’t hert verwoedt en fel Niet seggen: so, nu gaet het wel, En roepen met verwaende monden De man is ons, hy is verslonden. Maeck haer beschaemt in al haer raed Die sich verblijden in mijn quaed, En doets’ in spot en schand vergaen Die tegen my hooghmoedigh staen.
13 Maer die in mijn gerechte saeck Betoonden lust en goede smaeck Laet die met my in vreughde zwemmen En roepen staegh met blyde stemmen: Lof sy den Heer die eeuwigh leeft, Die zijnen dienaer vreede geeft: So werde staegh door my verbreyd De lof van uw gerechtigheyd.
Cookies on Poetry Cove