Skip to content
1655

Davids Psalmen in Nederduytsche rijmen gestelt

Jacob Westerbaen

Samech. xv. 1 De weyfelaers heb ick altijd gehaet

Wiens mont verschilt van’t geens’ in’therte draegen, Nae het geluck of op of onder gaet: Maer in u woord had ick al mijn behaegen. Dat was mijn troost, mijn schuyl-plaets en mijn schild, En sal het zijn ten eynde mijner daegen.

2 ’t Is te vergeefs u moeyt’ en tijd verspilt, Godloosen hoop, gy mooght wel af gaen wijcken: Ick dien mijn Heer gelijck hy heeft gewilt. Sterck my, o God, so sal ick niet bezwijcken. Maeck, nae u woord, dat ick behouden zy: Laet in mijn’ hoop my niet beschaemt staen kijcken.

3 Steun my, so ben ick voor het vallen vry, En ick sal staegh bevlijtigen u wetten; Ghy haet bedrogh en alle guytery, Dies sult gys’ al vertreden en verpletten Die met bedrogh en leugens ommegaen En haeren voet van uwe wegen setten.

4 Gy tast, o Heer, de goddeloosen aen: Als ydel schuym, als luchte waeter-bellen Doet gyse hier in korten tijdt vergaen, Daerom heb ick my tot u wet gaen stellen; Want angst en schrick had mijne ziel bevaen Doe u gericht gingh over die gesellen.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.