j. Pause.
5 Ick scheen wat vreemts in veler oogen,
Doch gy zijt evenwel
Daer ick mijn hoop op stel,
Dies sal ick, wat de menschen poogen,
Uw lof en heerlijckheden
Met vollen mond verbreden.
6 Verwerpt my niet nu ’k tot mijn jaeren
Nae vele rampen kom,
Nu my den ouderdom
Het hooft besneeut met witte haeren,
En nu de hooge daegen
Mijn lijf en leen vertraegen.
7 Wilt my, o Heer, nu niet verlaeten,
Want mijne weerparty
Gezwooren tegens my
In ’t heymelijck te saemen praeten,
En die mijn siel belaegen
Die hebben raed geslaegen.
8 God, seggen sy, laet hem in schanden,
Dies grijpt hem vrylijck aen,
Hy kan u niet ontgaen,
Daer is voor hem geen hulp op handen.
Komt, Heer, en wilt niet wachten
En wilt mijn saeck betrachten
9 Bedeckt der goddeloosen wangen
Met schaemt en schandig rood
Die haecken nae mijn dood
En nae mijn ondergangh verlangen:
Maer ick sal op u passen
En uwen lof doen wassen.