vi. Pause.
26 De Koningh doch in spijt van alle plaegen
Verhardt in’t quaed en God in harder slaegen;
Hy doodt al ’t eerst van mensch en vee gebooren;
Een groot geschrey is door het land te hooren,
Hy voert sijn volck, bewaert door ’t lamren-bloedt,
En leydse heen als die sijn schaepen hoedt.
27 Hy leydtse heen gerust en sonder schroomen:
Haer vyand, die’t so hoogh had opgenoomen
Had nu de dood en ’t water ingezwolgen,
En smoord’ in zee in’t midden van’t vervolgen.
So dat sijn volck quam veyligh in het land
Tot desen bergh, verkregen door sijn hand.
28 Daer hy het erf van andren gaf ten besten
En heydenen verdreef uyt hare nesten
Dat Israel in haere tenten woonde,
Dat op een nieuw het goed met quaed beloonde
En weynigh nu om Godes daeden dacht,
So krachtige getuygen van sijn macht.
29 Gelijck een boog door’t afdoen van de peesen
Sich weerom recht en krijght sijn voorigh wesen
So hebben sy het oude pad genoomen:
En gaend’ op’t spoor van ouderen en oomen
Sijn trouweloos (o schand, o spijt, o hoon!)
Geweecken tot den onbekenden Goon.