Skip to content
1655

Davids Psalmen in Nederduytsche rijmen gestelt

Jacob Westerbaen

Pause. 7 God heeft aen David dus geseyt: Ick geef u Stoel aen uwen soon, Hy voer nae u de Koninghs kroon, En heersch’ in volle majesteyt Daer ick u had geset ten throon.

8 En so uw zaed mijn wet betracht’

En van mijn wegen niet en wijck Noch in gehoorsaemheyd bezwijck, So blijft de kroon in haer geslacht, En Israel haer errif-Rijck.

9 Want Sion heb ick lief gehad; Sy is mijn uytverkoore Bruyd, En ’t is by my een vast besluyt Te rusten eeuwigh in haer stad: Dees kies ick my ter woonstee uyt.

10 Daer sal het vloeyen om en om: De wijnstock sal vol druyven staen, De schoof met goeden tarw gelaen, Daer ick mijn heyligh Priesterdom En al haer vrinden sal versaen.

11 Daer Davids Rijck sal groeyen aen So sich een hoorn in tacken spreyt, Daer ’k mijn gesalfden heb bereydt Een lampe, die niet uyt sal gaen, Maer lichten in der eeuwigheyd.

12 Sijn vyand, en al wie hem haet, Sal ick met schand en schaemte slaen, Maer sijne kroon sal niet vergaen, En al sijn land, sijn rijck en staet Sal als in staegen bloeysem staen.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.