ij. Pause.
12 Sy die de Zee bevaeren
En groote waeter-vloen
Met schepen en met waeren
En so haer handel doen,
Die kunnen in het diep
De wondren en de wercken
Des Heeren, diese schiep,
Wel duydelijcken mercken.
13 Hy spreeckt: en op sijn woorden
Sijn alle winden ree
Van’t oost, west, zuyd en noorden,
Het gaeter hol in zee,
Sy vliegen op en neer,
Nu nae den Hemel henen
Nu na den afgrond weer,
Haer geest is als verdwenen.
14 Sy suyselen en vallen
Gelijck een droncken man,
En geen so wijs van allen
Die ’t schip meer stieren kan:
So sy in sulcken nood
Tot God haer handen heffen
Hy redse van de dood
En maeckt het waeter effen.
15 De winden, die de baeren
Deen loopen nae haer wil,
Die vallen en bedaeren,
De Zee werd kalm en stil,
Dies sijn de schippers bly
Die’t al verlooren gaeven:
Schip, goed en ’t lijf daer by
Raeckt in behouwen haeven.
16 Dat sy met volle monden
God geven prijs en eer
En sijnen lof verkonden
Den menschen wijd en veer:
Sijn naem sy uytgebromt,
Sijn goedheyd uytgemeeten
Daer ’t volck te saemen komt
En d’Oudste sijn geseeten.