ij. Pause.
9 Ick werd van wegen mijn vyanden
Dewijl’t my quaelijck gaet
Van alle man versmaet,
Een yder stoockt met my zijn tanden,
Dat buyren en bekenden
Haer aensight van my wenden.
10 Mijn eer, mijn luyster is vergeeten
Als waer ick in het graf,
Men weetter niet meer af
Als van een pot, daer heen gesmeeten;
Ick moet met eygen ooren
Der Grooten laster hooren.
11 Ick werd gedreygt, men doet my beven
O Heer, dewijle sy
Raed houden tegens my
Om my te brengen om het leven:
Doch ick, spijt mijn vyanden,
Verlaet my op uw handen.
12 Gy zijt mijn God; mijn tijd, mijn uyren
Staen in uw wil; gy stelt de maet
Waer nae het leven gaet,
Gy kunt het korten of doen duyren;
Verlost my uyt de klaeuwen
Van haer die my benaeuwen.
13 Send dynes goedheyds lieve straelen
Op my dijn trouwen knecht,
Gy weet mijn saeck, mijn recht,
Laet op mijn hooft dyn gunste daelen,
Geen schaem-rood verf mijn wange
Die na uw hulp verlange.