Stemme: Phyllis, schoonste Phyllis, of, Pronckje vande Maeghden. MYn Schip kom te landen, Door de woeste baren, Ende Syrtsche stranden,
Dat met veel ghevaren: Wilt my Venus sparen, Van meer perijckel noch, Want even, mijn leven,
Moet streven, en sweven, Als een Boots-man doch. 2 Liefde syn myn golven, Daer in moet ick seylen,
En staegh ghedolven, Na myn Noort-sterr' peylen, 't Pekel-nat verdeylen: Het onweer dat ick schuw
Syn vlaghen, die daghen Uyt 'd ooghen, ghetooghen. Van mijn Nimphje nu. De sanden en klippen,
Daer ick op vervalle, Ach: daer zyn haer lippen, Darteltjens in t'mallen, En te reed in t'kallen,
Als sy te trotsich my In t'spreken, uytbreken, En plagen, my jagen Heel wijt van haer sy.
4 Carbidus in swelghen, Daer by Scyllas woeden, Die mijn schip verdelghen, En tot schip-breuck spoeden,
Och: dat is het gloeden Van haer te wreede hart: Die spytigh, en bytigh, Myn ziele, vernielen:
En tot afgront wert: 5 Weer de soete winden, Die voorspoedigh jaeghen, In mijn zeyl en blinden,
En met voor-wint draeghen Mijn schip uyt de laeghen, Daer ons de zee mee plaeght: Sijn loncken, gheschoncken,
Uyt minne, vriendinne, Als het u behaeght. 6 d'Anckers die bevrijen. Mijn schip inde stromen,
En oock, nae veel ly'en, Weer te land doen komen, Sijn de soete ty'en Van uwe minne-vloet:
Goddinne, laet winnen, U slave, de have, Die gh'em wenschen doet.
Cookies on Poetry Cove