Stemme: Onder de Lindegroen, &c. CVpido, blinde God, waerom ontroert gy't hart Met u scherp-ghevlymde pijl? Die soo'treffend' is ter ijl Dat het baert leyde smart? U boogjen gau en snel, ontlaet hem van sijn last Dat de Goden selver, siet, Vlieden voor u strengh ghebiet Als moed'loos en vermast: Schelmtje, diefjen, snoert u pees, Tot ick' minne-briefjens lees, Soo't my dan behaegt, Vliet dan na de Maeght, Doet onsteecken 't vyer Op een vreemt manier Aen die my deerlijck plaeght. 2 So ickt in't lesen merck, maer een vermomde schijn Sullen al de letters swart Branden op de kolen hart Indien ick die bevijn: Want haer verweend' gelaet bekolde dick mijn geest,
'k Liep onwetend heen en weer, Woedende dan op en neer, Als een kranck-sinnigh beest: Boefjen magh't van u ghemoet Datje d'overlast my doet? Ick, u dienaer trouw, Moet om dese Vrouw Swieren als ontsint, Dwalen als een kint Met onghemeene rouw. 3 Gunt my de krachten eens o Cyrce: dat ick 't Wicht Mach met spoock en toovery Brengen eens in angst en ly, En rooven soo sijn schicht: Doch niet met vlercken bout te wanckel als Icaer, 'k Sal my myden voor de son, Soo ick my eens wreecken kon: Ick boud'u een Altaer, Datmen segghen soud, dat ick Was Cupidoos groote schrick, 'k Die door't sm[e]ecken veel Ick gheen rust en teel, Maer heur groote kracht Hy in't minste acht, Hy tuylt met mijn ghequeel. 4 Wel ben ick dan vergeckt? Ick vrees hem niet een mijt, Komt ghy Gode-plagher, komt, Op u wetentheyd vry bromt Men weet wie dat ghy zyt, U moeder maecten met, moch had geen meerder pijn Om Adonis (o te wreet: Doe hem 't wilde swijn verbeet) Ten gh'lijckt niet by de mijn. Immers was 't u loos opset Dat ghy uwe moer in't net Brocht, in Mins ghenot: O ghy kleyne Rot: Hoe snel datmen schuwt, Ons pijn meer vernuwt, Ghy gaet jou ouwe tret. 5 Wat sal ick doen (eylaes:) tversoeck can baten niet, Cyrces konst en Venus macht Hebben beyde geene kracht: Dus teelt de min verdriet, Moet ick dan onder 'tjock, nu lyden teghenspoet? Ick en heb dit noyt verdient, 'k Meen ick was zijn beste vrient, Doch 't breeckt my op als roet: Komt voorts Bengel, u wat haest, Neemt u pijl, en woelt, ja raest In mijn teere borst, Daer u ziel na dorst: Blaeckert daer mijn ziel Al met groot verniel, Want gh' hier u sefs me aest.
Cookies on Poetry Cove