Stemme: Belle que m'avez blessé. SIet hoe het gesicht van u lieflijck aenschijn Bedwonghen heeft het herte mijn, Siet hoe den brant van Cupidoos gewelt, My neder heeft gevelt. 2 En g'lyck het was door 't vuyr haestlijck verdwynt, De sneeuw als haer de Son beschijnt, Soo doet den brandt die ick door u ontfaen, My ganschelijck vergaen. 3 Daer en is op aerden geen soo grooten vlam, Diemen niet vveder blussen kan, Het vvater kan een vuyr dat brandt in zijn kracht Haest'lijck nemen zijn macht. 4 Maer myn hert dat brandt met onlydelijcke pijn, Die nimmermeer gheblust kan zijn, De See die kan niet slissen met haer macht, Den brandt die my versmacht.
5 Al vvatmen nu siet verandert zijnen staet, De Somer komt, de Winter gaet, De Son die loopt rontom het firmament, En de Maen haer altoos vvent. 6 Nochtans zijn daer twee dingen die altoos blyven staen, Die nimmermeer kunnen vergaen, De liefde mijn, end' uwe wreetheyt groot, Die my brenghen ter doodt. 7 A Dieu Princes van u troostloos ick scheyden moet, Ach scheyden dat my sterven doet, A Dieu die my steelt van mijnen leven af, En die my brenght in 't graf. EYNDE.
Cookies on Poetry Cove