Sonnet.
Coemt ghy Atheensche nu, vvelspreeckers t'samen al,
Coemt ghy Cyreensche met, u vvel-clinckend' ghesanck,
Coemt Pythagoras volck, met u reyn levens dvvanck,
Ghy Scipioonsche coemt, met u cloeckheyts gheschal:
Coemt vvie ter vverelt vvilt, vermeerdert doch ghetal
V nu te prijsen haest, metten loflicken danck,
Hem die dit vvaerdich stuck, voorts brengt als soeten dranck
Voor haer die daer noch zijn, in dit vreemt duyster dal,
Op dat sy souden sien, haer verleydende vveghen:
VVant eenen Spieghel ist, voor die in blintheyt pleghen
Haer eyghen siel en lijf, te brenghen in veel svvaerheyt.
Desen Spieghel die toont, elck een zijn hert van binnen,
En verclaert menich mensch, zijn verduysterde sinnen,
Sieter stoutelick in, ghy bevindet metter vvaerheyt.