Sonnet.
O reyn Poeet, als ick u vverck aensach
So reyn ghedaen, so constich ghedreven,
So docht my dat, ick sach vveder int leven
Een Pollion, oft dat sonder verdrach
Een Maro nieu, vvas comen aen den dach,
O soet Poeet, al dat ghy hebt gheschreven
Acht ick lof baer, en vvel vvaert hooch verheven,
Iae bovenal, dat men bedencken mach.
Te slecht ben ick, om prijsen en u const net,
Maer Fama met, haer gulden trompet
Blaest over al, iae schier ten Hemel binnen.
So dat of schoon, sterven moest u lichaem,
Ghelijck alst sal, so blijft u hooghe faem
Onsterffelick, onder die const beminnen.
Ick vvensch om 'tbest.
Celosse.