Lijckdicht op de doot van Stymphalis.
Stymphalis suyver en reyn, haer leven gheendt,, leeft,
Dvvelc schoon maechdelijc greyn, ter doot toe geschent,, heeft
Aristoclides vvreet, in haerder liefd' ontsteken,
Onmatigen lust heet, heeft den brant doen doorbreken,
Den Boosen vvil volbracht, in hem dees boose daet,
VVant hy had haer ghedacht, te schenden met voorraet,
Maer sy is in als fier, ghevveken inde kerck,, daer
Makende groot getier, vvant hy vvas veel te sterck,, haer,
Tghemeynte quam terstont, des bracht hy haer ter doot,
Hy sloot so haren mont, die vvel claghens had noot,
Sy leyt nu hier in rust, so jammerlijck ghestorven,
Deerbaer hert heeft met lust, d'eevvige croon vervvorven,
Coemt al ghy maechden eert, dees schoone jonge bruyt,
Den prijs en lof vermeert, singt van haer overluyt,
Volcht haer in eer en deucht, blijft reyn in alle vvijcken,
So sult ghy oock met vreucht, den prijs van eeren strijcken.
Dit sal men stellen nu, op haer maechdelijck graf,
Gaen vvy dan sorghen voor, de behoorlijcke straf,
Dit moordadelijck stuck, moet elck gheopenbaert,, zijn,
Al is hy een groot Heer, hy en mach niet ghespaert,, zijn.