Spiegelboeck

Besluytreden deser Tragedien, in Refereyn-dicht ghestelt van tvvaelf Syllaben.

Den Dichter. Spieghelt u nu ter deech, die lichtelijck crijch soect, Siet wat d'oorlooch ons al, voorts bringt schoone vruchten, Sy dient voorwaer te recht, vande menschen vervloect, Ghy hebt ghesien van dees, vrouwen 'tbitter suchten En ellendighen staet, moort, brant, wech te vluchten, Is het gheen dat hier nu, in Troyen is gheschiet, Die daer doot bleven zijn, zijn uyt d'onghenuchten, Maer die daer leven noch, zijn int meeste verdriet, Des werelts schat en goet, en is te achten niet; Maer die in grooter schand', balling moeten leven, In des vyants handt zijn, staen onder zijn ghebiet, Wesende uyt haer lief, vaderlant verdreven, Dese zijnt die den moet, recht verloren gheven, Want al leven sy noch, levende sy sterven, D'ander zijn uyt de pijn, maer dees altijt beven, Siende den vyant die, haer hert doet doorkerven, Gheen vreucht noch troost en is, van haer te verwerven, Waer sy haer keeren oock, tis al druck en lijden, O oorlooch, oorlooch wat, doet ghy al bederven, Landen, steden, en volck, ghy wilt niemant mijden, Een roed' zijt ghy die den, mensch straft t'allen tijden, Daghelijcx sietmen u, vele landen plaghen. Nieuwers rust, twist en haet, 'tmoordadich bestrijden Bringt ghy ter werelt voort, wie can u verdraghen, Waer sachmen schoonder stadt, oyt t'eenighen daghen, Als dit Troyen nu was, die daer ligt te gronde, Haer en helpt weenen, noch, eenich bitter claghen, Sy moeten met ghedult, draghen des drucx wonde,

Gheen plaghen waren daer, en waer daer gheen sonde, Paris moest dit in tijts, int eerst hebben bedacht, Bedenct u doch oock al, die in swerelts ronde In groote weelde zijt, en ander heerscht met macht, Vliet d'oorloch die quaet is, schouwet ghewelt en cracht, Wilt niemant met u daet, doch veronghelijcken, Tberout menich dat hy, een ander heeft veracht, Die overvallen wort, met list, als doet blijcken, Dees stadt Troyen die daer, niemant en wou wijcken, Dus die hoochmoedich zijt, wilt sulcx doch ghedincken, Verheft u niet te seer, wilt in tijts 'tZeyl strijcken, Eer de zeebaren u, doen te gronde sincken, Een die ghy niet en meynt, can u noch wel krincken, Tis beter met deucht te, heerschen dan met ghewelt, Een goet deuchdelijck Vorst, sal als de son blincken, Daer eenen wreeden Vorst, daghelijcx is ontstelt, Nieuwers is hy gherust, in steden noch int velt, Tot oorlooch ende twist, moet hy hem dan keeren, Zijn ghenuecht is dat hy, zijn onderdanen quelt, Die door hem raken in, druck en groot verseeren, Dus wilt groot en cleyn, door Troyen nu leeren Dat hoochmoet dickwils is, seer qualijck gheraden, Priamus, Paris oock, waren groote Heeren, Wat hielp haer den hoochmoet, oorsaeck van haer daden, O Troyen Paris is, oorsaeck van u schaden, En van u lijden groot, dwelck was menichfuldich, Tghemeynt door oorlooch is, meest met druck beladen, Sy lijden groot verdriet, al zijnse ontschuldich, Leert aen dees vrouwen dan, te wesen verduldich, Lijtsaemheyt is een deucht, wel weert hooch ghepresen, Lijtsaemheyt is den troost, des lijdens ghehuldich, Maect vanden noot een deucht, het moet doch so wesen, Als u lijden aen coemt, denct om Troyen, desen

Druck prent doch in u hert, die met allen groot,, is, Tis schier den meesten druck, daer men can af lesen, Des lijdens endt by ons, ter werelt de doot,, is, Hy lijdt hedendaechs veel, die mits crijch in noot,, is.

Eynde des Spieghels des Hoochmoets.