Spiegelboeck

Den Dichtstelder verhaelt de voorreden, ende verclaert het inhouden des spels, in overander Dicht van derthien Syllaben.

Ieronymus een out, schrijver ons claerlijck verhaelt, VVillende 'tsuyver hert, van eender maecht voorstellen, En oock een vvreede daet, eens Conincx die vierich taelt, Om de selvighe maecht, met cracht tot schandt te vellen, Aristoclides hiet, desen Coninck boos en vvreet, Die een Edelmans kint, een Maecht veel eeren vvaerdich, Ter schanden heeft bemint, met een liefde al te heet, Hy socht met goetheyt eerst, daer naer met giften vaerdich, Haer maechdelijc verstant, en sinnen te verdooven, Maer Stymphalis in als, vvijs, en cloec van verstanden, En vvou geensins haer eer, van hem laten berooven, Het sterven verkiest sy, liever dan sy ter schanden Soude comen, oft eens, om des vverelts lust dincken, Vervolcht zijnde liep sy, tot aen Dianas outaer,

De Coninck doot haer daer, ter aerden moet sy sincken, Sy offerde haer siel, en haer suyver hert eerbaer, Des dmaechdelijck gheslacht, haer eevvichlijck sal croonen, Coemt al ghy maechden nu, spieghelt u aen dese maecht, Desen spieghel sal u, seer claerlijck hier betoonen, VVat een maecht vvaerdich is, die haer tot het endt suyver draecht, Coemt leert vvat antvvoort goet, dat ghy sulcke sult gheven, Die u eenichsins tot, schand' oft oneer versoecken, Coemt siet vvat vvederstant, dees schoon maecht heeft bedreven, Haers ghelijcken en vind', ick in gheen schrift en oft boecken, Eerlijcke Maechden al, svverelts oneer vervloecken.