Trouringh

Liefde Gekocht met gevaer des levens.

DAer light een rijcke kust te midden in de baren, Soo dat rontsom het lant de schepen konnen varen, De ringh is niet te groot, en des al niet-te-min Mē vinter menigh dorp en schoone steden in. Ter plaetsen daet de Son komt uytter zee geresen Daer plagh in ouden tijt een schoone ree te vvesen, Het vvas een vierkant diep, en menigh schippers-gast Schoof hier met groot vermaeck de stengen van de mast.

De straten van de stadt die krielden van de menschen, De zee gaf aen het volck al vvat de sinnen vvenschen, Al vvat het oogh begeert. En vvat en vontmer niet? Het schijnt een stage mart, al vvaer men henen siet. Maer vvat de Son beschijnt met haer vergulde stralen, Al schijntet vvonder hoogh, het sal voorseker dalen; De tijt verkeert haer loop, de tijt verkeertet al, En niet en staeter vast hier in het aerdsche dal. VVat hoeft men eenigh boeck op dit geval te lesen? Armuyde slechts alleen kan mijn getuyge vvesen; VVaer isser nu een mensch die hier syn handel drijft? 'T is maer een hoopje puyns al vvatter over-blijft. Daer is geen haven meer; alleen de schorre meeuvven Die vallen op het strant, om daer te komen schreeuvven. Daer eertijts neringh vvas, en vollen herten-vvensch, Daer siet men niet een schip, jae niet een eenigh mensch, Daer komt geen vreemt gesel, om yet te mogen koopen, De bakens zijn verset, het diep geheel verloopen: En vvaerom langh verhael? men siet hier inder daet, Dat al vvat vverelt hiet gelijck een roock vergaet. 'Ten tijd' als dese stadt ten hooghsten vvas geresen, En scheen een gulde son in haer volkomen vvesen, Doen vvert in haer begrijp een vrijster op-gevoet, Fris, geestigh, eerbaer, heus, en uytter-maten soet. Haer vader in het lant en even daer geboren VVert dickmael in de vvet als eerste Raet gekoren, Soo dat hy menighmael in saken van de stadt Als hooft en opper-vooght in vollen luyster sat. Lycoris vvert gevrijt, Lycoris aen-gebeden, Lycoris vvas vermaert in al de Zeeusche steden. Haer geest en eerbaer root, met geene smaet beyleckt, Die vvas gelijck een aes dat alle vrijers treckt.

Men vont daer in het lant veel frissche jonge lieden, Die aen het aerdigh dier haer gunste komen bieden, En yder broche verstant of rijckdom aen den dagh, Nae dat de geest hun geeft, of nae de beurs vermagh. Hier laet een vrolick quant voor hare kamer spelen, En vvil door soet geluyt haer teere sinnen stelen. Daer recht een vveeligh hert een rey of dans-spel aen, En brenght van alle kant de vrijsters op de baen. Hier is een rijcke beurs, die vvil haer meest behagen, Door menigh lustigh velt te rijden met den vvagen. Daer is een losser hooft, die kan geen vrijer zijn, Of moet syn minne-dranck gaen halen uyt den vvijn. Een die Elpenor hiet die vvilse meest believen Met rijmen, met gesangh, met soete minne-brieven, Hy maeckt een aerdigh veers, of dicht een geestigh liet, Dat hy voor syn geschenck de jonge vrijster biet. Hy is een hups gesel en in de stadt geboren; Maer echter vvat hy doet syn diensten zijn verloren, Hy vordert niet een dingh, hoe-vvel hy deftigh spreeckt, De kunst heeft vveynig krachts vvanneerder gelt ombreeckt. Lycoris luystert vvat; maer desen onvermindert, VVat hy op haer gevvint dat vvert hem stracx verhindert. Al is hy vvel ter tael, al heeft hy goet beleyt, Hem vvert noch even-vvel het droevigh Neen geseyt. Hy denckt: 'T en heeft geen noot, de sake dient hernomen; Dat eerst niet vallen vvil dat kan ten lesten komen. Hy is van vveynigh moets, en sonder goeden raet Die op het eerste Neen een lieve vrijster laet. Hy valt dan aen het vverck, en gaetet vveder vvagen, Hy gaet het op een nieu met grooter yver vragen, Hy doet al vvat hy magh, en hout gedurigh aen; Maer 't is al sonder vrucht, men hiet hem vveder gaen,

Men hiet hem uyt het huys en van Lycoris blijven. Ach! sey de jongelingh, dit doen de ronde schijven. Hy meynt dat van het quaet de gront en oorspronck zy, Vermits daer vrijers zijn van meerder gelt als hy. Eens na een langen tijt ontrent de kortste dagen Soo quammer harde vorst, en bijster stuyre vlagen, Dies vroos het vvater toe, soo dat een klare beeck Een schoonen diamant of suyver glas geleeck. Daer gingh het vveeligh volck op alle slooten rijden, Daer gaet de losse jeught op gladde banen glijden, Hier gaet een jonge vrou, en daer een frissche maeght, Die op het brackigh ijs hier teere leden vvaeght. De grachten van de stadt aen alle kant bevrosen Die vvorden tot een baen op desen tijt gekosen. Dit acht het dertel rot het beste dat men vint, Mits daer een hooge vest belet den Noorden vvint. Het is vvel eer gevveest een vvijs in onse landen, Dat midden in de kou de jonge lieden branden. Het ijs vvas als een perck daer in de liefde jough, En menigh aerdigh vvilt na synen tempel drough. Lycoris (na den noen tot dese feest gebeden) Quam met haer neef verselt op schaetsen aen-gereden, Elpenor paster op, hy vint hem daer ontrent, En heeft van stonden aen syn loop tot haer gevvent. Hy gaf den neef een praet met soo beleefde reden, Dat hy de vrijster kreegh. De neef die is te vreden, De neef die heeft uyt gunst Elpenor toe-gestaen Dat hy syn lieve nicht magh leyden op de baen. Maer hy die met de maeght in vryheyt soeckt te spreken, Is uyt het dichte volck allencxen af-gevveken, Hy reet ter zijden uyt, daer klaeght hy syn verdriet, En vvat om harent vvil hem dickmael is geschiet,

En vvat hy heeft gedaen, en vvat hy heeft geleden, En hoe hy vvert gequelt, oock tegen alle reden, En hoe dat menighmael haer vader hem ontmoet, En dat (gelijck hy seyt) alleen maer om het goet. Hy heeft soo veel te doen, soo veel te vveder-leggen Van dat tot synen smaet de quade tongen seggen, Dat hy niet eens en let vvaer henen dat hy rijt, En geensins, als het dient, de quade slagen mijt. Lycoris (soo het scheen) begon het oir te leenen, En toont aen haer gelaet de sake vvel te meenen. Dit maeckt den jongelingh soo vvonder blijden hert, Dat hy geheel vervoert en op-getogen vvert. Daer vvas een seker rack daer in de vvinden bliesen, Dies konde mits de stroom het vvater niet bevriesen. Doch mits een stilder lucht ontstaen op desen tijt, Soo vvas een dunne schors gevvassen op de bijt. Elpenor vvech-geruckt door haer begonnen reden, Komt met een vrolick hert en sonder angst gereden; Maer als hy naerder quam, en raeckt den loosen vvrack, Doen vvasset dat het ijs in duysent stucken brack. Daer is de jongelingh, daer is de maeght gevallen, Daer stort het lieve paer in 't diepste van de vvallen; Men sagger niet een dingh dat op het vvater bleef, Als dat syn hoet alleen en dat haer moffel dreef. Hy rap op syn gestel, al is hy diep gesoncken, Eer dat syn vochtigh kleet vol vvater is gedroncken, Begaf hem uyt den gront, en door een snelle vlijt Soo licht hy metter haest syn leden uyt de bijt. Daer koomt stracx al het volck van alle kant geloopen, En siet vvie syne vreught met droefheyt sal bekoopen, Daer krielt men over-hoop, daer rijst een groot gevvoel; Maer laes! de teere maeght die dompelt in den poel.

Al vvat Elpenor doet hy kanse niet genaken, Vermits aen alle kant de naeste schorsen braken. En schoon hy haer een kleet, een hant, een mantel biet, Eylaes! hy reyckt te kort, of sy en vat het niet. Ten lesten als de maeght nu schijnt te vvillen sincken, En met haer bleecken mont het vvater in te drincken, Soo roept hy: VVeerde lief, ey vveert u vvatje kont, En, vvat ick bidden magh, onthout u van den gront. Ick kome t'uvver hulp, ick kome t'uvver baten, 'K en vvil u nimmermeer, 'k en sal u niet verlaten In leven of in doot. En tot een vast bevvijs, Soo springht de jongelingh te midden in het ijs, Hy grijpt haer in den arm, en stelt hem om te svvemmen; Maer voelt hem in den vvrack aen allen zijden klemmen. Hy vvort van 't ijs gevvont, syn hant en aensicht bloet, En daer en is geen baet, vvat d'een of d'ander doet. 'T gevvicht is al te svvaer om uyt te zijn getogen, Vermits haer beyder kleet vol vvaters is gesogen. Geen kant en blijfter vast, en yder schorse breeckt, VVaer dat Elpenor raeckt, of eens syn handen steeckt. Daer is hy gansch verstelt, syn krachten zijn besvveken, Syn moet oock even-selfs die schijnt te zijn gevveken. Eylaes! de strenge vorst die slaet hem om het hert, Soo dat syn jeughdigh bloet nu kout en killigh vvert. Maer schoon de bleecke doot hem sit als op de lippen, Hy laet hem even-vvel de vrijster niet ontglippen, Maer houtse staegh om hoogh, soo datse niet en sinckt, En in soo diepen kolck maer luttel vvaters drinckt. Siet, onder dit gevvoel soo is ten langen lesten Haer beyder naeste bloet gekomen op de vesten; Daer is een herder by, een hoeder van de kerck, Die stelt oock even daer syn vvapens in het vverck,

Hy knielt daer in het stof, en met een groot bevvegen Soo roept hy om behulp, en om des Heeren segen. De vrienden en het volck die bidden nevens hem; Dies rijster in de lucht een algemeene stem,

Een toe-roep van de stadt. Het schijnt dat alle menschen Om bystant in den noot van dese lieden vvenschen. Maer, siet, om desen tijt soo vvort Lycoris flaeu, En in haer aengesicht daer rijst een duyster blaeu, Het schijnt haer bloet vervriest, haer mont en teere vvangen Zijn jammerlick gestelt, als van de doot bevangen. Sy snickt als een die sterft, en seyt: 'K en magh niet meer. Mijn ziele die verhuyst. VVeest my genadigh Heer.

Vaert vvel, geminde vrient. Het vvoort is naeu gesproken, Sy heeft van stonden aen haer oogen toe-geloken, Haer hooft zijght op de borst. Dit sien de lieden aen, En daer op roept het volck, De vrijster is gegaen. Elpenor op het vvoort die is geheel verslegen; Noch gaet hy door het ijs sigh op een nieu bevvegen, Het schijnt dat hy het lijf als voor het leste roert, Dies vvert hem van het volck een ladder toe-gevoert; Die heeft hy by een sport ten lesten aen-gegrepen, En met een groote kracht syn vingers toe-genepen, Iuyst soo als yemant plaght die harde stuypen krijght, Of van een svvijm verrast ter aerden neder sijght. Daer quam een boots-gesel, een van Neptunus bende, Die onsen jongelingh en oock Lycoris kende, Hy voeght hem by den hoop, en treckt met alle kracht, Soo dat het jonge paer is op het ijs gebracht. Maer schoon sy op het droogh ten lesten zijn getogen, Het schijnt dat bey gelijck haer zielen zijn vervlogen, Haer leven uyt-geblust. Lycoris streckt haer uyt, En van Elpenor selfs en hoort men geen geluyt. Hier baet geen deerlick sien, geen ongetijdigh klagen, Roept yemant van het volck, sy dienen vvech gedragen. VVant soo men langer beyt, daer is geen tvvijffel aen De koude sal gevvis haer om het herte slaen. Daer pooght men na de stadt, daer koomt een yder kijcken, En siet de lieden aen als tvvee bedroefde lijcken. Sy vverden op den vvegh en over straet beschreyt, Om datse door de Faem zijn beyde doot geseyt. Als yder op het lest is in het huys gekomen, Soo vvorter overleyt vvat nut is in-genomen, VVat voor een krachtigh nat, vvat kruyt hun dienen sal, Voor soo een strenge kou en soo een hart geval.

Elpenor hoe het gaet en vvil geen medeçijnen, Geen drancken van de kunst, geen kruyt of heete vvijnen, Hy vvil dat hem het volck voor-eerst te kennen geeft, Hoe dat Lycoris vaert, en of de vrijster leeft. VVant, seyt hy, soo de maeght is uytter tijt gescheyden, Soo laet my die ick ben, en doet het graf bereyden: Daer is geen seggen aen, vvy moeten bey gelijck Of hier op aerden zijn, of in het hemel-rijck. Hy bleef in desen stant vvel ses of seven dagen, En hy doet anders niet als na Lycoris vragen. Maer vvat sigh yemant pijnt men krijgt geen vast bescheet, En dit is aen den vrient een innigh herten-leet. Hy leyt hier op en maelt by vvijlen gansche nachten, Gedurigh om-gevoert in veelderley gedachten. Dan is hy sonder hoop, dan krijght hy vveder moet. Siet dit is veel de spijs die alle minnaers voet. Lycoris onder dies had over doot gelegen, Maer heeft door goet behulp haer adem vveer gekregen, Sy vvas des niet-te-min gansch jammerlick gestelt, En siet de doctor seyt dat haer de vrijster quelt. Hier op is al het huys met grooten druck bevangen, En soeckt vvat haer ontbreeckt met over-groot verlangen. De vader koomter by, en toont hem vvonder soet, En seyt haer, lieve kint, ey schept doch goeden moet. Light u yet op het hert soo vviltet my ontdecken, 'K en sal u geen behulp of geenen raet ontrecken. Sy antvvoort niet een vvoort, als datse dickmael sucht, En hierom is de man noch des te meer beducht, Hy vraeght haer op een nieu, hy vraeght haer ander-vverven, En denckt op yder sucht, sy moet voor-seker sterven; Dies staet hy gansch verbaest, en vveet geen ander raet, Als dat hy tot syn vrou, sy tot haer dochter gaet.

De moeder koomter by; maer vvatse mochte vragen Het antvvoort datse geeft is (sonder vvoorden klagen, Sy doet ter vverelt niet als datse deerlick kermt, Soo dat de vreemste mensch sigh over haer ontfermt. Iuyst is op desen tijt de doctor in gekomen, Die heeft haer gansch gelaet vvel neerstigh vvaer-genomen, En naer hy haren pols tot drie-mael had gevoelt, Tot drie-mael had gelet hoe dat haer herte vvoelt, Tot drie-mael haer gesicht ten vollen had bekeken, En noch had ondersocht verscheyde binne-streken, Al dingen van de kunst, soo sey de Mediçijn: De sieckte die haer schort dat is de minne-pijn, De koude die haer let die kan men vvel genesen, Maer heete minne-brant en is niet af te lesen, Daer baet geē machtigh gom, geē dranck of heylsaem kruyt, Hy moet de plaester zijn van vvie de sieckte spruyt. De moeder staet verstelt, sy hiet den doctor svvijgen, Sy meynt het gansch geheym vvel uyt haer mont te krijgen, Sy gaet haer saghjens aen, en seyt haer vvonder veel; Maer niet een eenigh vvoort en komt haer uyt de keel. De vrou, al vvederom en op een nieu verslagen, Tijght haer het minnen op, oock sonder meer te vragen, Lycoris, seyt de vrou, ick vveetet datje mint, Segh, vvat ick bidden magh, tot vvien ghy zijt gesint. Ick vvil (indien ick kan) om u verdriet te stelpen, Ick vvil u over-al gelijck een moeder helpen. Ghy maer (ô vveerde kint) en doet u niet te kort, Maer opent u gemoet, en segh ons vvatter schort. Dit vvoort bevvough de maeght, sy schijnt te vvillen spreken; Maer siet als sy begint soo blijft haer rede steken. Doch naer een langh gedrael, soo komter tot besluyt, Soo komter 't groote vvoort ten langen lesten uyt.

Hy die te vreden is om mijnent vvil te sterven Die moet, indien ick leef, die moet eens troost vervverven. Siet, moeder, met een vvoort, soo dat my vvert gejont, Ick sal, met Godes hulp, in korten zijn gesont. Maer soo dien ick bemin my niet en magh gebeuren, Soo moet ick mijne jeught tot in de doot betreuren, Soo moet ick uytter tijt, daer is geen tvvijffel aen, Ick ben doch op den vvegh om na het graf te gaen. Maer segh doch eens vvaerom Elpenor vvort versteken? Magh hy met Corydon niet vverden vergeleken? Is hy niet fraeyer geest, en vry al schoonder man Als Hylas immer vvas, en Philos vverden kan? 'Tis vvaer dat onder hen zijn rijcke jonge lieden, Die groot en machtigh gelt u plegen aen te bieden; Maer segh my doch een reys, vvat vreught geeft doch het goet, Indien men tegen danck met yemant trouvven moet? Hoe kander slimmer dingh ter vverelt zijn gevonden, Dan als men tegen aert te samen is gebonden? Men segge vvat men vvil, my dunckt ick heb gelijck, 'T vernuegen is den mensch gelijck een hemelrijck, Elpenor, soo ghy vveet, die is van kloecke sinnen, Hy sal te syner tijt vvel gelt en rijckdom vvinnen. En soo, door Godes hulp, de saeck eens vvel geviel, Soo had ick boven 't goet een vvel vernueghde ziel. Maer soo eens Corydon syn rijckdom quam te missen, (Gelijck syn los beleyt sigh lichte kan vergissen) Hoe vvaer ick dan, och arm! hoe vvaer ick dan gestelt! Ick had een dommen bloet, en even sonder gelt. VVil yemant van behulp of van getrouheyt spreken, Mijn vrijers al gelijck zijn in den noot gevveken. VVie heeft in rechten ernst met handen toe-getast Als dese vrient alleen, en noch een schippers-gast?

Palaemon vvas bevreest, en Celadon beschoncken, En Hylas met syn maet gingh achter strate proncken. De moye Corydon die stonter by en keeck, Niet anders dan gelijck een poel-snip op een kreeck. En soo maer eens het ijs een vveynigh quam te kraken, Stracx dorst hy (naer ick hoor) niet aen den vvrack genaken. Is dat niet schoone gunst en grooten dienst getoont Van yemant die versoeckt met trou te zijn geloont? 'T is noot die vrienden prouft. Ey laet de linckers varen, Die in mijn diepen angst soo ongevoelick vvaren, En soo ick bidden magh, soo geeft my doch een man Die voor geen doot en vreest, als hy my dienen kan. Ey geeft my dien ick vvensch, geen druck en sal my letten; VVant met een lieven man soo kan men leet verfetten. Hier baet noch machtigh goet, noch uyt-gelesen gout, Vernugen is het al vvanneerder yemant trout. Lycoris had geseyt. De moeder is bevvogen, Het schijnt dat haer de ziel is uytte borst getogen. Tervvijl Lycoris spreeckt, sy gaet tot haren man, En raet hem tot de saeck soo veel sy raden kan. De vader hoort de vrou en alle menschen spreken, Hy vveeght in syn gemoet de soete minne-treken, Hy vveet dat yder seyt, hoe dese trouvven vrient De vrijster inder noot heeft over-al gedient. Hy vveet hoe tot de saeck syn dochter is genegen, Soo laet hy voor het lest syn geest hier toe bevvegen, En seyt haer tot besluyt: Nu dochter zijt gerust, Ick ben bereyt te doen al vvat u hert gelust. Laet vry u svvaer gepeys en droeve klachten varen, Het vvert u toe-gestaen met hem te mogen paren, Met hem die u gemoet uyt eygen sin verkoos. Sy op soo blijden vvoort ontloock gelijck een roos,

Sy krijght dien eygen stont een bly en geestigh vvesen, En naer een korten tijt Lycoris is genesen. De vader geeft verlof aen haren medeçijn, En seyt hier moet voortaen een ander doctor zijn. Een man Elpenors vrient die hadde dit vernomen, En is met blijden geest daer in het huys gekomen. Daer seyt hy hoe het stuck met syn geminde staet, En vvatter in het huys van Thyrsis omme-gaet. Hy seyt hem boven dat, Nu visser spreyt u netten, En vvilt te deser stont op uvve saken letten. Het roosje dient gepluckt tervvijlen dattet bloeyt, Het ijser dient gesmeet tervvijlen dattet gloeyt. Lycoris meer als oyt is tot de saeck genegen, De moeder (eerst verstoort) die laet haer nu bevvegen, De vader statet toe, dies gaen u saken vast, 'Tis maer u eygen schult soo ghy niet toe en tast. Elpenor in't gehoor van soo gevvenschte saken Begint als uyt een droom vvel vrolick op te vvaken, Hy danckt den goeden God, dat hy noch heden leeft, Hy danckt des Heeren gunst, die hem den segen geeft: Hy danckt de soete maeght, die op syn lijden dachte, Hy danckt den goeden vrient, die hem de bootschap brachte: Hy danckt het gunstigh volck, dat hem de vrijster jont, Hy danckt den medeçijn, die hem ten dienste stont, Hy vvil oock even-selfs de moeder niet vergeten, Hy vvil syn danckbaer hert den vader laten vveten; VVant schoon eerst dit beleyt vvas tegen haren raet, Die vvel doet op het lest en komt niet al te laet. Soo haest haer dan de koorts vvat afbegon te breken, Soo vvenscht hy om de maeght alleen te mogen spreken. Hy sent een goeden vrient, hy soeckt de moeder aen, En naer een kort beraet het vvert hem toe-gestaen.

Hy geeft hem naer het huys, men laet hem binnen komen, En stracx schijnt alle druck hem af te zijn genomen. Siet, als een svvanger vvijf met lief verlost van kint, En dat een schippers-gast magh zeylen voor den vvint, En dat des vyants heir is uytter velt gesmeten Soo is het vorigh leet van yder een vergeten. Hoe veel een vrijer leet, verkrijght hy dat hy socht, Hy is van stonden aen in beter stant gebrocht. En mits Elpenor voelt syn vrolick hert verkloecken, Soo laet hy na den eysch het lieve pant versoecken, En, siet, het goet begin dat kreegh een soet besluyt. VVant eer de maent verloopt Lycoris is de bruyt. VVel zijt van my gegroet, ô soete jonge lieden. Mijn pen is noch gesint om u geluck te bieden. Vaert vvel oock heden selfs, vaert vvel, geluckigh paer, En, soo 't u saligh is, God geef u hondert jaer.

Soph. Wat dunckt u, Philogame, wasser reden om Elpenor syn versoeck langer te weygeren nae soo merckelicke preuve van syn trouhertige genegentheyt? Phi. Voor my ick meyne neen, weerde Sophronisçe. want ick oordeele dat hy syne Lycoris wel dubbel verdient hadde, dewijle hy met het hooghste gevaer van syn leven het hare behouden hadde. Soph. Maer de sake wat anders op-nemende, soete jongelingh, soude men niet met reden konnen seggen, dat hier geen verdiensten, maer groote ondiensten zijn van de zijde van Elpenor? want hoe kan een alsulcken yet verdienen die yemant in het perikel syns levens gebracht hebbende, dē selvē daer na daer uyt verlost? want behalven dat de gene die verlost is niet beter van gelegentheyt en is geworden door de verlossinge als hy te voren was, soo is de selve eer erger, als hebbende uyt-gestaen de vreese en schrick van het geyaer. Elpenor ontfutselt de vrijster uyt haer neefs handen, en in plaetse dat de selve alleenlick op een wel-bereyde bane midden onder het volck en mitsdien buyten eenigh perikel haer vermaeck door het ijsrijden soude ghenomen hebben, soo gaet de lincker met haer bezijdē af rijden op een ongebaende wegh, en dat soo onvoorsichtelick (indien niet ter quader trouwen) dat hy haer en hem selven neder-stort in den afgront van een diepe gracht. En of hy schoon de selve al met perikel van syn leven daer eyntlick uyt kreegh, sout ghy dat wel een verdienstelick werck derven noemen? sou de vrijster in tegendeel haer niet dapper hebben t' ondancken, schoon nu al uyt het ijs en op het drooge wesende, dat sy door syn beleyt was nat en kout gheworden, haer kleederen bedorven, en sy beyde als tot een schou-spel van de geheele stadt waren gestelt? Phi. My dunckt, Sophronisçe, dat ghy dit stuck al wat hatelick uyt-meet, te meer dewijle ghy noch wel schijnt te willē twijffelen, of Elpenor hier in al ter goeder trouwen heeft gegaen, welcke twijffelachtigheyt in my in allen gevalle niet en kan komen. Soph. Hoe, jongelingh? en is u niet bekent hoe menighfuldigh de kromme gangen zijn der gener die met liefde bevangen zijn, om tot haer ooghmerck te mogen geraken? Hoe? en isset niet tot uwer kennisse ghekomen, dat lestelick eē Hollants vrijer (die men nochtans d' eere plagh te geven van ter goe-der trouwē in alles te gaen) dat segh ick seker jongelingh een jonge deerne benevens ander jonge lieden in syn Iacht hadde weten te locken, onder dexel van daer mede wat uyt spelen te varen, en dat de selve op-settelick de Iacht om zeylde, op dat hy (wel konnende swemmen) aen syn geminde soude mogen toonen de trou-hertige genegentheyt (quansuys) die hy haer toe-droegh? Phi. Wel wat dede hy dan, als de Iacht om-viel? Soph. Hy op syn hoede wesende greep de syne in den arm, en liet al het geheel ander geselschap sinckē of drijven, soo die best konden, en eer hy aen lant quam dede hem trouwe beloven van de benaeude vrijster, en, de selve sulcx ettelicke male weygerende, geliet hem onder-wijlen of hy en sy beyde souden hebbē moeten verdrenckē, ten ware hy door het troostelick jae-woort by haer versterckt ende gehart zijnde, als van nieus krachten mochte verkrijgen om haer beyder lichamen aen lant te brengen. Phi. Dat was ghewisselick een slimme streke, niet voort-komende uyt een recht Hollandts herte, een geheel geselschap, en met eene haer die hy boven al beminde in soo openbaren gevaer te werpen, om tot syn voor-nemen te geraken. Soph. Wel wat dunckt u, Philogame, hadde dese jongelingh oock recht te seggen, dat hy haer liefde en trouwe verdient hadde, om dat hy de vrijster uyt een gevaer verlost hadde, in het welck hy sigh selfs en oock haer moetwillighlick hadde gebracht? Phi. Als ghy dat woort moetvvillighlick daer by voegen soudt in dese en andere diergelijcke saken, soo soude de vrijer syn proçes by my verliesen. Maer wat hoefde hy syn opset en wat hy voor hadde te openbaren? Soph. Hy meynde dat sulcx tot syn meerder voordeel soude gedient hebben, om dat hy met voor bedachte sinnen sigh in dat perikel hadde geworpen. Maer laet ons hier af-scheyden, ende dese stoffe sparen tot een anderen tijt en plaetse, daer wy oorsake sullen hebben te spreken van de gene die door bedriegerije en slimme wegen hare houwelicken hebben te wege gebracht. By dese gelegentheyt sal het beter zijn, mijns oordeels, hier noch by te voegen een Hollantsche geschiedenisse, daer by verdienste een vrijster gewonnen wert, de welcke nochtans niet in haer, maer ten aensien van syn eygen persoon in 't werck wert gestelt. Phi. Wel, hoe konde dat geschieden, en ten goede van de vrijster gherekent werden, dewijle ghy seght dat hy aen syn eygen selfs en niet aen haer de verdiensten uytwracht? Soph. Dat sult ghy best af-nemen, Philogame, so ghy dit gedicht by de andere, die alreede gelesen zijn, genegen zijt te voegen, en tijt wilt geven om het selve mede af te lesen. Het welcke ick u tot dien eynde jegenwoordelick ter hant stelle. Phi. Wel aen, ick neem aē sulcx te doen, op dat wy sien mogen, wat ons Hollant op die gelegentheyt sal konnen uyt-brengen, en daer op begin ick.