Trouringh

Hollants trov-bedrogh Onlanghs voor-gevallen.

OF liefde list gedooght, en of een vvettigh minnen Magh vverdē uyt-gevoert door af-gerechte sinnen, Door lagen, door bedrogh, of ander slim beleyt, Dient heden ondersocht, en hier te zijn geseyt. Maer om met beter gront hier van te mogen spreken, En recht te mogen gaen in dese slimme treken, Soo leest voor alle vverck, en vveeght my dit geval, Dat ick hier door de pen aen Hollant schencken sal. Leander uyt-genoot by soete jonge-lieden, Gingh daer de jeught hem leyt, en na de sinnen rieden; Syn oogh viel op een maeght, die ick in dit geval Den naem van Rosemont op heden geven sal. Hy vvas een rustigh quant, en sy van schoone leden, Sy eerbaer van gelaet, hy geestigh in de reden, Haer ouders zijn gelijck en van gemeene stof, Leander lijckevvel die slingert naer het hof.

Hy had een vvijl gereyst, en in de vreemde landen In alderley vermaeck verspilt syn beste panden; De boecken die hy kocht, en by hem had vergaert, Die had hy vvonder lief, maer al te veel gespaert. De soete Rosemont vvas, boven eyge baten, Van seker pete-meuy een rijcken boel gelaten; Dit gaf haer schoonheyt glans, en by haer rooden mont Soo vvas't dat even hier Leander smake vont. Hy vvert daer toe geneyght, als met geheele sinnen, Om syne Rosemont voor hem te mogen vvinnen; Hy dede vvat hy kond', oock met syn gansche kracht, Maer kreegh het voordeel-niet dat by hem is gevvacht. By vvijlen schijnt de maeght tot hem te zijn genegen, En op een ander tijt is sy hem bijster tegen; VVant als hy om het stuck en om het jae-vvoort quam, Dan vvas't dat sy terstont een ander vvesen nam. Hy quam eens op een tijt en vvoude troost vervverven, Of anders (sey de quant) soo moet ick heden sterven; Ick vvil van stonden aen gaen springen in de gracht, Vermits ghy mijn verdriet en trouvven dienst veracht. En als mijn droeve ziel dit lichaem sal verlaten, Dan sal u voor gevvis de gansche vverelt haten, En spreken over u dit hart en vinnigh vvoort, Dat ghy uyt vvreeden aert een vrijer hebt vermoort. Dan sal de soete jeught u met de vingers vvijsen, En laken u bedrijf, en mijn getrouheyt prijsen: Oock salder op mijn graf een veers gehouvven staen, Dat sal u (maer te laet) tot in de ziele gaen. Hy die hier binnen rust, schoon hem de vrijsters minden, VVist daer hy ruste socht syn ruste niet te vinden. Syn liefd' is trou gevveest, en uytermaten groot; Maer die syn leven vvas die gaf hem aen de doot.

Nu segh my, Rosemont, hoe sal u dat gelijcken, Dat ghy door al het lant, door alle koninghrijcken, Door al vvat vverelt hiet sult eeuvvigh zijn vermaert, Niet om u soet gelaet, maer om u fellen aert. Ey gaet een sachter vvegh, en laet u noch bevvegen, Of ick ben tot het graf van heden aen genegen; Niet soeter als de doot voor een die vierigh mint, En die voor synen loon geen troost met al en vint. De vrijster stont en lough om al dit vinnigh spreken, En seyde: Lieve vrient, dit zijn maer vrijers treken, Maer rancken van de jeught; die ben ick al gevvent, En hebbe dat bedrogh al over langh gekent. Soo haest een jonge vvulp maer eens bestaet te minnen, En dattet niet en gaet na syn vervvaende sinnen, Soo roept hy (naer het schijnt) als uyt syn diepste noot, En vvil van stonden aen sigh geven aen de doot. Hy vvil door enckel leet, of uyt een diep verlangen, Sigh by de vrijsters deur of voor haer venster hangen: Maer 't is maer schrale vvint, en niet als loos beleyt; Koom segh, vvie doeter eens vvat dickmael is geseyt? 'K en acht geen vrijster vvijs, die om die malle grillen Haer vought in dit geval gelijck de linckers vvillen: 'K en ben soo schotigh niet, noch van soo lossen aert. VVant van een kleyn gerucht en vvas ick noyt vervaert. Leander, zijdy vvijs, verlaet u slimme lagen; Het vvilt dat ghy vervolght en is soo niet te jagen. Ick segh in tegendeel, al vvie met dreygen vrijt, Die is van stonden aen mijn gunst en liefde quijt. Hoe (seyt de jongelingh) sout ghy voor linckers schelden, Die uyt een trou gemoet haer liefde komen melden? Meynt ghy dat ick met list en veynsen omme-gae? De vrijster vvederom: Voor my, ick segge jae.

Dat sultje metter daet vvel anders ondervinden, Als my de bleecke doot de leden sal ontbinden, Beet haer de vrijer toe: en met een kort besluyt, Sey haer, Vaert eeuvvigh vvel: en flucx ten huysen uyt. Hy gaf hem aen den gracht, en sey noch ander-vverven, VVel sal ick uvve zijn, of sal ick heden sterven? Spreeckt nu het leste vvoort: ick stae hier, schoone maeght, En sal op heden zijn gelijck het u behaeght, VVat seghje? Dat ick plagh (roept hier de vrijster tegen) Geen list, geen slim bedrogh en sal mijn hert bevvegen. Hy vveder met een sucht, Alst immers vvesen moet, Daer mede ben ick doot; vriendinne, vveest gegroet, En dat voor alle tijt. ô God vvilt my vergeven, Dat ick een eynde maeck van dit ellendigh leven. Het vvoort is nau geseyt, hy stort met alle macht Een steen daer toe bereyt te midden in de gracht. En om met beter schijn syn list te mogen drijven, Hy laet daer op de brugh syn hoet en mantel blijven, En dichte by de vval daer svvom syn ommeslagh, En hy flucx uyte vveegh soo veerdigh als hy magh. Met dat de vrijster hoort de quis-quas in de stroomen, Sy kan haer teer gemoet, haer sinnen niet betoomen; Sy liep in grooten angst tot aen de vvater-kant, Daer sy alleen den hoet en synen mantel vant. Daer berst de vrijster uyt in vvonder hooge klachten, Sy melt haer stille gunst, en opent haer gedachten; En t'vvijl sy staet en sucht, en drouve tranen stort, Soo roepse, Lieve vrient, en doet u niet te kort: En vvilt niet lijf en ziel op eenen tijt bederven, Ghy sult oock heden selfs mijn echte trou vervverven; Keert vveder daer ghy vvaert, koomt op het drooge zant, Siet daer tot uvven troost mijn trouvve rechter-hant.

Daer vvaren doen ter tijt een deel geslepe gasten Die op den loosen vont en al den handel pasten, Die hadden tot het vverck een schuytjen toe-bereyt, En onder aen de brugh in't duyster vvech-geleyt; Daer in vvas onse quant in grooten haest gevveken Door gunste van de nacht, en lagh aldaer versteken Tervvijl de vrijster klaeght; en een van desen hoop Die gaf hem by de maeght als met een snellen loop: En vraeght haer vvatter schort, en vvatter is gesoncken, En of de vrijer leeft, dan of hy is verdroncken. Sy seyt hem inder haest hoe al de sake staet, Maer ô, och vrienden help, eer dattet is te laet. Syn mackers onder-dies die komen aen-gevaren, En svveven mette boot te midden op de baren, En tasten in het diep, en met een slimmen vont, En trecken (soo het scheen) een lichaem uyt den gront. Maer die vvil even-vvel sigh geensins laten helpen, Ten zy de jonge maeght syn vier begeert te stelpen. Dit roept hy uyte gracht, als met een flauvve stem, En die ontrent hem zijn die roepen nevens hem. Daer koomt hy op de brugh ten lesten aen-gedropen, Hy blaest, en zijght, en sucht, al vvaer hy schier versopen: Syn hair vvas enckel kroos, als quam hy uytet lis, In allen soo gestelt als Ionas uyten vis. Maer sy, met derenis tot aen de ziel bevangen, Die valt hem om den hals, en kust syn natte vvangen; Sy bid hem nevens haer in huys te vvillen gaen, Om daer niet in de kou en nat te blijven staen. Hy seyt, De strenge kou en kan my geensins deren; 'T is vier dat my ontstelt, en 't sal mijn hert verteren, Soo ghy het niet en helpt. ick ben noch heden doot, Soo ghy geen troost en brenght in desen hooghsten noot.

Hy staet en suyssebolt, syn vvoorden blijven steken, Het scheen dat even doen syn hert begon te breken; Soo vreemt gaet hy te vverck, soo stelt hy syn gelaet: Sy meynt dat hem de ziel als op de lippen staet. Sy grijpt hem metter hant, sy kust hem ander-vverven: Maer hy geen ander praet, als van te vvillen sterven, Als van te vvillen gaen tot in het duyster graf, Soo sy hem niet op trou de rechter-hant en gaf. En vvaerom langh verhael? hy kan soo listigh quelen, En vveet aen alle kant syn rolle soo te spelen, Dat sy dien eygen stont hem boot de rechter-hant, En stracx daer op ontfingh een schoonen diamant.