Post tristia dulcor.
ASsideo tenerę nuper dum iunctus Amicę,
Dumque super nostro vulnere multa queror;
Risit &, ô duri nimium tener hospes Amoris,
Ni patiatur amans, non potietur, ait.
Hoc doctum te reddat opus (sua lintea monstrat)
Ecce! subit filo cuspis acuta prior.
Qui gemit, & primo sub vulnere projicit arma,
Crede mihi, Veneri miles ineptus erit.