Klachte van de dochter Iephthe. Op de Stemme, Quitons ce fascheux, point d'honneur.
HOe wiespeltuerigh is het rat Van alle dingen hier beneden; Daer komt in haest men weet niet wat, Dat maeckt een vrolick hert t'onvreden, Ach 'thooghste luck Wort enckel druck: Oock eerder yemant weet de reden.
Schoon datmen somtijts is verheught, Het zyn alleen maer korte posen: De pijn is dichte by de vreught, De prickels by de sachte rosen. Ach wat nu bloeyt, En lustigh groeyt, Is licht op eenen nacht vervrosen.
Dit mach ick seggen droeve maeght Dit mach ick heden wel betreuren; VVant daer een yder overklaeght Dat heb ick heden sien ghebeuren, Ach! eer, en vreucht, En lust, en jeught, En zyn maer roock, en slechte leuren.
Het gansche ryck dat was verblijt Om dat de vyant was gheslaghen, En ick vont op dien eygen tyt Hier in het meeste wel-behagen; Myns vaders hant Hadt aen het lant Dien grooten segen opgedragen.
Al wat de naem van maeghden droegh Dat wou terstont ontrent my wesen, En wie zyn oogh maer op my sloegh Die heeft myn hoog geluck gepresen;
Dies isser sanck Met lofen danck Door al de steden opgeresen.
Maer doen ick by myn vader quam, En hem omhelsde met verlangen, Het eerste dat ick daer vernam Syn tranen op zyn droeve wangen; Hy schcurt zyn klect Met herten-leet, En staet als van de doot bevangen.
Daer is myn gansche vreught ghestoort, Ick stont onseker wat te maken. Eylaes! ick hoor een selsaem woort, Dat my de ziele quam te raken; My wort gheseyt Met kort bescheyt, Ghy sult de doothaest moeten smaken;
Vvader als hy toogh in't velt, En sach des vyants groote machten. Heeft als een kloeck en moedigh helt Aldus gheseyt in zyn ghedachten: Wat my ontmoet, En eerst begroet, Dat sal ick God ten offer slachten.
En siet ghy waert het eenigh kint Die eerst van al hem quamt te spreken; Dies is hy nu gansch ongesint, En in den druck gheheel besweken. Maer 'tis te laet, O droeve daet! Soo hoogen woort is niet te breken.
Wel moet ick dan, ellendigh mensch; In myne teere jaren sterven? En sal myn moeder haren wensch, Myn soeten trou dag, moeten derven?
O quade slagh, En droeven dagh! Sal niemant vreught van my verwerven?
Wat baet my nu dees schoone kans? Wat is voor my dien grooten segen? Wat is eylaes myns vaders glans Als tot den hemel opgestegen? Het echte bedt Wort my belet, En my is maer een graf verkregen.
VVat gingh, eylaes! myn vader aen, Den Heer ten offer op te dragen Die eerst hem sou te moete gaen? Ach! dat was al te vreemt om wagen, Dat was voorwaer Een groot ghevaer Datick voor eeuwigh moet beklagen.
Dacht hy niet dat zyn eenigh kint Hem eerst gheluck sou komen bieden; En dat ick snelder als de wint Sou by hem zyn voor al de lieden; Siet hoe de man Oock feylen kan, En wat een mensche can geschieden.
Wie heeft zyn leven oyt verstaen, Dat aen dat reyn en eeuwigh wesen Een maeghden-offer is gedaen? Voorwaer noyt mensch heeft dat gelesen. God is te goet, Geen menschen bloet Is by den Heere oyt gepresen.
Een nedrigh hert, een reynen geest, Dat zyn al beter offeranden, Als eenigh mensch, of eenigh beest. Die immer op een autaer branden.
De groote Godt Lieft zyn gebodt, Hy eyst dit niet van menschen handen, Maer waerom segh ick dit en dat, En wil myn vader schuldigh maken? 'Ken heb het stuck niet wel gevat, En't zyn voor my te groote saken: 'Tis Godes werck, Nae dat ick merck, Die heeft ons hooghmoet willen staken.
Myn moeder is nochtans gestoort, Daer zynder die hier onder stoken; Sy noemt dit stuck een wreede moort, En heeft hier op wel hart gesproken: Maer 'tharde woort Gaet efter voort, 'Ten kan by niemant zyn gebroken.
Ach 'tis voor my een hart gelach Dat ick myn ouders hoore kijven: Dies roep ick wat ick roepen mach, Ey moeder laet u schelden blijven; Ick ben bereyt Te zyn gheleyt Daer my het lichaem sal verstijven,
Ach! laet doch af van dit gheschil, Ick gae my tot den doot bereyden. Ick sie het is des Heeren wil, Dat ick sal uyt de werelt scheyden. Ghy dan o God, Mijn eeuwigh lot, Wilt my in uwe ruste leyden.
Maer 'tis ghenoegh van dit gheklagh. Vaert wel voor eeuwigh myn ghespelen; Ghy sult op mynen bruylofs dagh Geen soet gedicht, geen deuntje quelen.
VVilt voor die vreught Mijn reere jeught Aen God met u ghebedt bevelen. TOt besluyt, leser, soo voegheick hier eyntelijck by een by sondere klachte, die (wel opghenomen zynde) vry mede haer bedencken heeft in veelderhande ghelegentheden.
Cookies on Poetry Cove