Op den selven sin.
GHy syt te trots, o schoone blom, Maer lieve, seght ons doch waerom? Segh waerom ghy soo hoogen moet In uwen teeren boesem voet? Is't om u schoonheyt, aerdigh kint? Maer die en is maer enckel wint.
Siet dese roos, die ick u toon, Die was noch heden wonder schoon, Die was noch heden alsoo fris Ghelijck u jeughdigh tuylken is:
En siet! in soo een korten tijt Is sy haer aerdigh blosjen quyt, Eylaes! haer glans die is gedaen; Ach! schoonheyt is maer enckel waen. Ghelooftet vry, ô weerde maeght, Hoe seer ghy dees of die dehaeght, Hoe jeughdigh u het wesen staet, Hoe wacker u gesichte gaet, Hoe lustigh uwe stemme klinckt, Hoe geestigh ghy een deuntjen singht, Hoe aerdigh u dit hairtjen krult; Ghy sult, ô lieve kint, ghy sult, Ghy sult, en al in korten tijt, Niet syn gelijck ghy heden sijt: Ghy sult haeft syn gelijck een roos Die op een koude nacht bevroos, Of die, nae datse was gepluct. Metrouwe vingers wort ghedruct:
Ghy sult haest wesen mijns ghelijck, Dat is gheseyt een levent lijck. Ghy, daerom stelt u toeverlaet Noyt op yet dat soo haest vergaet: Maer kiest tot u vermaecken, kiest Dat met geen winter af en vriest, Dat met den loop van langen tijt, Dat met geen outheyt af en slijt; Betracht een stil, een reyn ghemoet, Dat is een schoon, een du ersaem goet. En dit volgende dient alten selven eynde
LEst was ick in een groote feest, Daer sat ick met een blyden geest; Want daer was spijs en dranck bereyt, En al wat tot ghenuchte leyt; Ick sagh de vrysters nevens my, Ick sagger dertigh op een ry, Al jonck, en schoon, en fris en net, Al wonder çierlick opgeset:
My docht dat ick dien ganschen dagh Geen menschen, maer Godinnen sagh: En efter des al niet te min Soo kreegh ick daer een droeven sin: Want t'wijle dees en gene songh, Of met de vrysters omme-sprongh, Soo quam my voor een swaer ghepeys, En dat vry meer als eene reys. Men hout dat Xerxes op een dagh Als hy sijn grooten leger sagh, Als hy sijn ruyters over al Sagh draven in het groene dal; Stont treurigh midden in het heyr, En sloegh sijn hooft en oogen neer: Men sagh ghenoegh aen sijn ghebaer Dat syn ghepeys was wonder swaer: Een van den raet, een deftigh man, Die vraeghter hem de reden van,
Die vraeght wat datter is gebeurt Dat soo een machtigh Prince treurt, Daer hy geen man in't leger siet Die hem niet lijf en leven biet. De Koningh sprack: Ic sie de macht, Die niet als myn bevel en wacht: Ic sie hier menigh dapper helt Sich moedigh toonen in het velt: Ic sie het, en noch evenwel Soo baertet my een droef gequel; Want segh doch eens, nae hondert jaer, Waer salse syn dees groote schaer: Eylaes! verstoven als een kaf, Eylaes! verschoven in het graf. Dit sey de Vorst, en tot besluyt Soo bersten hem de tranen uyt. Ic was bedroeft in mijn gemoet Genoeghsaem op dien eygen voet,
Want 't leet dat Xerxes overviel Dat perst'oock op myn droeve ziel: Ic dacht, besiet de schoone jeugt, Die al de werelt nu verheugt, Die ons, die alle man verblijt, Wat is die van een kleynen tijt! Eylaes! in min als twintigh jaer Soo sal haer sangh, haer geestigh hair, Haer roode mont, haer bly gelaet, Niet wesen als het heden staet. Hier met beslootic dese feest, En siet! dit blyft my in den geest, Dit maect my droef en ongesint. VVaer ick een bly geselschap vint, En siet!' ken weet ons geenen raet Voor dit soo al gemeenen quaet, Als dat men met syn gansche kracht Nae beter glans en schoonheyt tracht
Naer schoonheyt die noyt leelick wert, Dat is gheseyt, een suyver hert, Een woon-plaets van de waere deught; Iaeght dese nae, ô reyne jought. TIs dan niet geraden, uyt veel insichten, de saken te laten aenkomen alleen op de u ytwendighe schoonheyt; want, boven de redenen hier vorē verhaelt, so kander op vallē 'tgene hier na volgt.
GHy seght, mijn lief is schoon, maer 'tis te veel gepresen: Haer lyf is wel gemaect, maer 't feylt haer aendē geest De schoonheyt vordert meer, als maer het enckel wesen, 'Twel-leven dienter by, en daer op sie ick meest. V lief, mijn goede Floor, ghelijckt de Piramiden, Van buyten moy ghenoegh, doch al maer enckel schiju: In't kiesen van een lief stel ick dit al besyden: Die maer schoon is van huyt, en kan mijn lief niet sijn.
MAer om van alle sorten van Maeghde-klachten eenighe te hebben, soo volght hier achter een vorstelicke maeght, die niet in klaegt vermits sy qualick gehout is gheweest, of vermidts sy een onghelijck houwelick heeft aengegaen, van ghelijcken niet vermidts syte laet is ten houwelijck besteet; maer ter sake van een andere ongelegentheyt diese u best sal openbaren, soo ghy de selve baere klaegredenen haer wilt hooren seggen oft singen. Vrienden overweegt haer klachte, en leerter uyt da (hoe het gae) de werelt in verwerringhe en geduerige ver anderinghe bestaet, en niet anders uyt en brenght alydelheyt en verknijsinge des geests.
Cookies on Poetry Cove