Kent, eer ghy mint: Anders sal't yemant licht ghebueren, dat den box-voet Pan tertijts bejegende.
PAn sagh het eerste vier juyst doen het was geschapen, En met een dertel oogh soo gingh hy dat begapen, Het docht hem wonder moey, hy nam het in den arm, Doch naer een korten tijdt, soo wasset hem te warm; Hy voelt van stonden aen, en dat te sijner schanden, Hy voelt zyn hayr, en baert, en spitse knevels branden, Daer is de rappe gast te wonder seer ontstelt, Men hoort zyn droef geklagh door al het naeste velt, Hy weet niet waer te gaen, of waer te fullen blijven, Hy weet niet wat te doen, of wien hy fal bekijven,
Ten lesten roept hy uyt, het is mijn eygen schult, Ick wil het ongemack verdragen met gedult. Maer leert uyt mijn verdriet op uwe saken letten, Leert, vrienden, wie ghy zyt, uw' plompe sinnen wetten: Grijpt noyt yet metter handt dat ghy niet wel en kent, Dat heeft my kael gemaeckt, en menigh-man geschent. NAe de kennisse van den persoon: dient ooc kennisse genomin vē het voornemen van de selve, In dit geval, vryster wacht u van de ratten diegeerne speck eten, eerse in de valle zyn; segt de sodanigt alsse u voort komen dit volgende veersje:
Cookies on Poetry Cove