III.
De morgen blonk rustig en heilrijk aan 't Oost', De zon joeg den dauw van de weiden, En heeft ze vaak voorhoofd en veldplant geroost - Nu zal ze slechts zoelheid, en zoetheid, en troost Voor menschen en kruiden verspreiden.
Zij scheen op de glazen van waag en stadhuis;
Zij kwam van de Sint-Catharijnen,Sint Catharijnen- of Oostpoort. Dier torens, en vensters, en spuigang, en sluis, Langs Ursulaas leidak, haar choor, en haar kruis,De Sint Ursula of Nieuwe Kerk Hippolytus' kerktin beschijnen.
Wat vuurblanke keien! wat gevels, versierd! Wat zedig gewoel langs de grachten! Wat maagden, ginds schuchter ter boodschap gezwierd! Wat vrolijke feestdag, die straks wordt gevierd! Wat vreugde van 't uurtjen na achten!
‘Ter kerk! naar de kerk!’ gaat de kreet van alom; ‘Ter kerk!’ noodt de luidende toren; ‘Ter kerk, naar de kerk!’ wijst de bonte kolom Der deftige burgers en vrouwen, wier drom Langs markt en Oûdelft zich verloren.
De jonkheid, in feestdos, wipt, luchtig ter been, Gepaard of geschaard, naar het kerkgebouw heen, Dat toen reeds den naam droeg van 't Oude - Maar dat, als licht eenmaal hun grootvaâr het plach, Gemoedlijk en goedig, in liefde en ontzag, De jonkheid verwelkomen zoude.
De menigt' vloeit toe; en de menigt' vloeit af.
Een juffertjen tracht, op verborgenen draf, Nog zachtjens het kerkuur te winnen: Een koets rolt nog aan, en het mantelfluweel... De veer van den paadje.. een slip.. een juweel.. Blinkt uit, en dringt woelig naar binnen.
Daar zingt reeds het orgel zijn statig choraal, En galmt door de eerwaardige muren; De wacht vat zijn post op terras en portaal; De blinde bidt vurig, telt kralen bij kraal; Zijn knaap ziet weêr rond, naar het steen en metaal Der sierende heilge figuren.
Wat blijheid, wat weldaad, wat feest of dien dag Tot plechtige hoogtijd wel aadlijken mag? -
Cookies on Poetry Cove