Vaart Liv

Vaart Liv gjeng upp som ein glad Song og døyr sorgtungt som Ljomen millom Berg. Som ei Solrenning stig vaart Mod ‒ det dalar attende som ei Sky av Dumba.

Ein saltfrisk Havstorm er vaart Blod: men snart det døyvest til giftig Gyrma storknar det i vaare Aadrar. Som blømande Apallen mot Degningi

snur Barnehugen seg mot Framtidi, Men Greinerne med sitt Roseskrud - nakne grin dei snart mot Haust-Himmelen. Yver vaart Haar straar Vetteren sitt Rim.

Natti. den lange. dimmer vaare Augo. Vaaren kjem att og bankar paa vaar Dør – han kjenner os ikkje meir att. Vaar unge Hug ‒

som Vaarbekken bruser han, det livande Vatne siklar og lær: kyssande Solstraala dansar det med henne gjenom Dalen til Sysvorte-Slaatt og Blaaklokke-Klang.

medan alle dei Blomar smaa smiler paa Bardarne med Augo bjarte. Men den dansande Straumen ‒ snart er han runnen burt,

og den ufjelge, tagalle Botnen ligg myrkjande ned etter Lidi som ei svart Strima. Vonerne ‒

i min Hug leika dei seg som Fiskar i sin Sjø – dei vart alle rykte av den løynske Kroken elder fanga i Garne.

Mi Livsens glade Tru. som lyste meg fram gjenom Natti ‒ mi Svana paa Flog mot dei solsæle Heimar . . raaka er ho av den lurande Skyttar,

fraa hennar Bringa regner det Blod ‒ med saar Klaga dalar ho vonlaust ned i Nirvana. Naar vaart Liv gjeng i Knas rundt um os som Vrake paa stormande Havstrandi

naar her ingi Bergings Von lenger er . ja, kva daa! Ev legg mine Hender i Fange. og tek det med Ro ‒

Sidan det maa so vera, vil eg gaa under som ein Mann: “Naken kom eg or mi Mors Liv, og naken vender eg og attende.

Herren gav, Herren tok, Herrens Namn vere lova!”