Det lyner ikring di Panna av Sverdbrand og blaaslipt Odd, der du paa Hundevakti sigler i Myrker og Skodd.
Det bryt yver Fall og Bôdar, du baskar med Fjell av Is: Auga ditt lyser som Moreld ‒ og no vil eg syngja din Pris:
Audni ho sat ved di Vogga og kvad som den saare Graat. Armod ho stod attmed Sida med Skrukke-Kinni si vaat.
Berrføtt du gjekk yver Lynge det blømde so vænt i sin Trong . . . so voks han or magre Moldi din sterke, einlagde Song.
Tidleg ho vitja deg. Sorvi, og Steinar fekk du for Braud. Helvites raudgule Logar gjorde din Ungdom aud.
Tidt gjekk du naamen av Fæla, og Live det gryla og grein, alle dei rare Spursmaal dansa som Grindar av Bæin.
Og Treskorne der inni Tinge dei trakka deg ned med Lyst, utstøytt vart du og hæda. og Judas heve deg kysst.
Men hei! sjaa det er det gilde. at Tora og Trengsle-Skak var nettupp den sterke Føda, som gjorde deg traust og rak.
Genie er Veidehorni, som trivlar sevg fram til Ljos. Genie det er Instinkte. som raakar den rette Kos.
Midt gjenom Vande og Vaade bragande Nordljos du fann. Han fylgde deg, magre Skuggen av Vinje, den utsvelte Mann.
Og trottugt og trutt du bryner med Feisel og Minebor og sprengjer i Lufti Graaberg og brøytek Vegar her nord.
So for du gjenom Isen til Nordpols so mang ein Gong. Ditt Liv det er Daad og Mannsverk, di Soga ein Kjempesong!
Ungdomen flokkar seg saman og korar seg Merkesmann ‒ sæl er han Arne Garborg, Augo dei søkjer mot han.
Cookies on Poetry Cove