Kveldsrôde

Eg. bygde meg Hus i mi Ungdoms Tid, det braga so bjart or ei Bjørkelid.

Det anga i Hagen av Apall og Hegg og Rosorne grodde upp etter min Vegg.

Eg vaknar med Soli av Fuglesong, og sjølv laut eg syngja Dagen long.

Det kitla ei Kjelda av Frygd i mitt Sinn, og Voni ho smilte med raudleitt Kinn.

Eg fekk den og elska: Hi varmhuga Dros, Hælga hin fagre. bjartøygd og ljos.

Ho vigslar mitt Hus, ho ber Sol til kvart Rom, gjer Huse til Heim og til Heilaqdom.

Aa sælt so er det i Manndomens Aar aa vigla seg inn i eit silkemjukt Haar!

Det livnar Daadstrong i Kjærleiks Hus. og Framtid det lyner or Elskhugs Rus.

Den Manns-Arm er traustaste ‒ veit eg ‒ til Strid, som laag um Halsen aat Kvinna frid.

Er Kvinna fager, vert Mannen sterk. ho er Uppkoma til Manndoms Verk.

Av Natti, den tagalle. yverskygd laag me ved Livsens Ila med Frygd.

Hærleg Hugsyn driv til og fraa som rosute Skyer paa Himmelen blaa.

Eg vaknar i Famnen varmt angande, kvit, og Vyrkedagen fær Helgalit.

Og meir en Soli so tendra min Dag Ljosken fraa Helga sitt Augnelav.

Men Skuggarne lurer langs Gleda sin Heim, og Dauden han luskar i Hælom paa deim.

‒ ‒ No ligg ho Helga i svartan Jord med nyfødde Son sin. den unge Mor.

Eg sit att aaleine ‒ min Heim er tom, og Skrymt eg skodar i alle Rom:

Tvo skræmde Augo. som skrik etter Liv. men hjelpelaust utfor ein Åvgrunn driv.

Og Sumar og Vetter og Himmel og Hav dei preikar um Likferd og syng um Grav!

Soli er myrda. Dagen er daud. det tevjar Naaluft av Rosa raud!

Eg kastar i Huse mitt ned ein Brand og flotar Baaten og sigler fraa Land.

Det ber imot Storhave fossande snøgt, og Elden fraa Heimen stend himmelhøvt.

Og Lande sig under. Eg Logen kan sjaa aa svinga i Luft som ein Mann med ein Ljaa.

Han smaaningom kverv bak det blaanande Kav, og snart ser eg einaste Himmel og Hav.

Daa livnar det, Livet, i kveldsraude Glans, og Fargarne gjeng yver Verdi sin Dans,

og Havet ruggar i Orgel-Laat, og inn gjenom Purpur glider min Baat.

Og langt uti Have ‒ der ute hjaa Gud stig Jordi, den nye, i prydelegt Skrud

med Regnboge-Engjer. som braglar og skin. og bolstraale-Skogar ved Sjøar av Vin.

Og sælaste Sull gjenom Lufti gjeng. som var kvar den Straala ein tonande Streng.

og Havsens Baaror dei dansar Takt, det grip i mi Bringa med sorgmild Maut.

Eg høyrer ei Røst. som ropar mit Namn, og skodar ein Skavl, som stig ved min Stamn ‒

aa, det er Helga, mi unge Brud. med fløymande Haar yver skinande Skrud!

Augo dei gløser som varme Glo, Andlite lyser som bol paa Snjo.

Ho sviv meg i Møte, ho ligg i min Arm og er so hæit. som eg sjølv er varm.

Daa flokkar seg Skavlar i festleg Sus som kvitklædde Ternor til Brudlaups Hus ‒ ‒

daa skjer han seg under, daa søkk han, min Baat. ned gjenom eit Under av Fele-Laat.