Fiskararne

I open Baat um Vintertid me sigler ut og av og dryer jamt, til Dagen lid, langt ut paa ville Hav.

Og Kaven tidt vil kjøva oss myrk som ein Bjønnafeld. Og Stormen løyser Havsens Foss og Dundre-Leven held.

Og nut paa Sjø, naar han var still, forfrosen, trøytt og vaat eg ofta tidt fekk Lukka til aa natta i vaar Baat.

Paa Plittarne me hallar oss attmed den fremre Stamn og inn i glet ballar oss og søv i Herrens Namn.

Naar Godeveret helder seg, og det er spakt fyr Vind, og Morgondagen melder seg med Solskin innpaa Tind

‒ me vaknar glade, Mennerne, og straks er Svevnen slut. Av Frost dei hakkar, Tennerne, men Sveiten støkk snart ut.

So kastar me Blysteinarne i ei og same Stund. go g dei upp, Vadbeinarne, sin gamle, kvike Lund.

Me rykkjer, og me dræger braadt Jau dette vert paa Spreng! Og ofta fær me Sinedraatt, og Armen doven heng.

Og Baatarne i Rad og Rast kjem inn paa Holmasund? so mangein Kveld med grepa Last og kastar der sin “Hund”.

fær me oss ei Pumpa Øl ‒ kvar Dropen er som Gull! ‒ Livr og Fisk me kokar gjøl, Ose han hev “Rull”.

‒ Og inne under Breifjellfonn . . . . . . eit lite Hus ved Strand . . . . . . Og Kona ‒ hi! ‒ og friske Bonn . . ‒ eg ser det kvar ein Grand!

Det skal rett verta gildt ivaar, naar Baaten dit gjeng Baut med fagna Fiskja! Det iaar ei skorta skal paa Graut.

Det hender, mange siglde ut. som aldri meir kom heim. Aaja ‒ kannhenda eg tilslut skal verta ein av deim.

Men sjørædd ikkje bata kann. og eg det aldri var. Og bleiv eg, so eg Frendar fann og millom deim han Far.