Dragsrud

Strandi var naki og Fjelle graatt og Huse full elegt aa skoda: men Have leika der-livande blaatt og glansa, naar Soli ho roda,

Skyerne stod i Glim og i Glod. det svaga som Blomar av Snjo og Blod, naar Skavlarne braut yver Bodar.

Femtan Aars Guten han Harald var. men knapt nok so saag ein hans Make, han var vel ein vitug og velvaksen Kar, hans Kruna rokk mest uppi Take.

Godlynd og snill. modig og vill. aldri so evlar han rett standa still, og Neven var hard som ein Hake.

Have det aatte hans Sinn og Sans: han ser det i Storm og i Stilla: Tungalda rulla med staalblaa Glans, og vænt millom Landi ho trilla.

Segli dei gleid alle si Leid ute i Vest mot den klaare Heid, og Uthugen nauva han illa.

Han ruggar seg jamt i ein Færings-Baat som Maasen paa glidande Bylgja, aldri han ansa, at han vart vaat, han hauka, naar Skavlarne hylja.

Havkjær som Draug gjekk han i laug, baska og symde paa Baare-Haug, let Sjoarne salte seg skylja.

Gjeng han ein Dag til Foreldri fram: “No vinn ikkje lenger eg stogga, æg kan ikkje tola den Spott og Skam aa tusla mitt Liv ikring Vogga.”

“Nei, snilde vaar Gut.” dei svarar med Sut, “ver du her heime og reis ikkje ut, du maa vaare Hjarto ei blogga.”

Gjeva seg maa dei, hans Far og Mor, dei magtar kje att honom halde. Dei fylgjer paa Bryggja. han stig umbord og legg ut paa Have, det kalde.

Han svingar sin Hatt: “Naar eg kjem att, skal de faa njota min fengne Skatt, og daa vil me gleda oss alle!”

Stend dei, Foreldri, med Bringe-Knut ‒ den Børen vil slett ikkje dôva! ‒ stirer og stirer paa Have ut, til Segle kverv burt inn i Gôva.

Utan eit Ord heimatt dei for. Turkar ho Taara. den arme Mor: “No vert her so stusslegt i Stova.”

Vinden er lagleg, og Skipe sviv av ut mot dei framande Strender, Soli ho speglar seg drust i Hav og brunar paa Andlit og Hender,

Land etter Land, Strand etter Strand, stiga og kverva i Himmel-Rand og ter seg som blaaraude Render. ‒ ‒ ‒ ‒

Heimatt dei snur etter mange Aar, og høgt nord i Himmelsjaa riser Snjofjelli herleg mot Dagning klaar og stort yver Skyerne briser.

Her er kje Tvil! Taaror og Smil blandar seg saman, og um eit Bil heng Flagge i Toppen og gliser.

Men Storstormen vakna og ula og kvein, og Sjoarne dundra som Fenner ‒ upp dukkar Dauden, den Grind av Bein, og griner med glisne Tenner.

Natti kjem paa, dei kan ikkje sjaa, og snart so brotnar det Mast og Raa, og ned paa ein Bode dei renner.

Harald ikring paa ein Planke dreiv ‒ ‒ det suste av blidvorne Vengjer, kjærlege Andlit ned til han sveiv med Song som fraa sælaste Strengjer.

Ingerid fjaag. ljoshærd og haag. Gjenta si, det var det siste han saag, ho lokka fraa solljose Engjar.

Dreiv han so inn paa ei Strand i Nord; men ingen av Folki han kjende ‒ fær han ei Kista av umaala Bord, og “Kassa” til Gravi han sende.

Ingen gjev Ans: Taaror og Krans kjem det nok aldri paa Gravi hans. ho vantar dei kjærlege Hender.