Geboortedichten. Geboortezang aen mynen vader Kornelis Poot, Verjaert den XIV der Grasmaent.
Brengt de milde Bron van 't leven Dankbaerheit en glori toe: Volgt myn maeten, bly te moê, Zusters, Zwagers, Nichten, Neeven. Deze stont bestelt ons stof Tot het melden van Godts lof. Vader is van daeg geboren Seventigh min tweemael een Ronde jaren net geleên. Hoe gezwint zyn langs hun spooren Eeuwen, jaren, maent en uur Voor de krankheit der natuur!
Maer hoe langkzaem gaen de dagen Voor den mensch die, schaers van spoet, Zorgen staêg en sloven moet, En veel leets verkropt en klagen! Dit nochtans is meest en veel Aller sterfelyken deel. Juichen, treuren, weelde, rampen, Tegenheden en geluk, Zoet en bitter, heil en druk Dagen ons tot harde kampen, En vermoeien lyf en geest, Doorgaens echter 't quaetste meest. Vader zou ons dit verkonden Zoo men blyk van noden had, Die de grysheit op het padt Der oprechtheit heeft gevonden, Als een sierelyke kroon: Maer hoe wint men zulk een' loon? 'k Heb hem 't hart wel zien vermeien In de vreugt, als 't lot die gaf; Maer ook Moeders lyk en graf Droef en drukkigh zien beschreien, En verlaten met verdriet, Dat hem al te nô verliet.
Dus zyn trouwe min en liefde Naeu te dooven door de doot. Nergens vint men die zoo groot Als in 't paer dat d' echtflits griefde; Noit ook meer dat boezems weekt Dan het lot dat troumin breekt. Denkt nu voorts, of 't leet kon dwingen, Dat hem om de harsens dreef, Toen hy treurigh zitten bleef Met vier domme jeugdelingen; Want een zuigling deert en quelt Min dan 't kroost dat twintigh telt. Veelerhande lotgevallen Zyn hem na dien tyt ontmoet, Somtyts honigh, veeltyts roet, Schraele weiden, leege stallen, Laege graen- en zuivelmart, Smalle blyschap, breede smart. Als de zorg van eenen huize Vlak op tweepaer schouders legt, Vast verbonden in den echt; Als geen leet daer tegens druize, En geen ramp hun hart ontrust, Dan beschouwt men eerst zyn' lust.
Doch die dus ontpaert blyft leven, En 't huis echter wel bestiert Dient geprezen en geviert. Vrienden, helpt my heilspraek geven; Kinders, wraekt de taertepan, En omhelst den ouden man. Uw Grootvader ziet gy pryken Aen deez' ongeveinsden disch. Wist gy hoe zyn inborst is, O! hoe zoudt gy dan doen blyken, Met een' krans, van kruit gebreit, Uwe kintsche dankbaerheit! Uwe onnoosle kinderjaren Stellen hem met hun vertoog Zyne jongkheit voor het oog, Nu zoo wydt te rug gevaeren. Wel hem, die in 's levens lengkt' Vrolyk aen zyn jeugt herdenkt. Gunt deez' braven heil en zegen: Hoopt hem menigmael nogh bly T' eeren op zyn jaergety. Kost ik u tot zang bewegen, 'k Lei dees woorden in uw' mont: Godt hou Grootvaêr lang gezont.
En gy, die met my besteigert Eenen hooger levenstyt, Laet ons vrolyk zyn om stryt. Ziet hoe 't velt geen bloemen weigert. Ziet den hemel zacht en stil Recht in 't hartje van April. 't Zou ons echter weinigh passen Groen te voegen by het grys, Loof te stroien als op 't ys. Wat zyn blaên en bloemgewassen Voor een' man die d' ydelheên Lang met voeten heeft getreên! Wenscht uw' Vader een bly leven; Wenscht hem 't eeuwige na dit: 'k Help u wenschen daer ik zit. Zusters, Zwagers, Nichten, Neven, Deze stont bestelt ons stof Tot het melden van Godts lof.
MDCCXXV.
Cookies on Poetry Cove