II. Toezang.
Ik schat hen wys van zinnen,
Van inborst goedertier,
En waert geroemt met keel en lier,
Die ons met raedt en daet
Verquikken als de hoop vergaet.
Men moet van hun beginnen,
En eindigen met hun.
Dus most ik dan VAN GYZEN loven
Wiens yver ik, van boven,
De gunst des milden Hemels gun.
Zyn kunst blyve onbederflyk,
Zoo zy zyn lof onsterflyk.