Paeschgift, of Kristus Opstanding, Aen den heere Jan Oudaen.
Nu wenschen wy Godts Helt, die, na den slagh, Waerin de hel bezweek, te slaepen lagh, In 't krieken van den allerschoonsten dagh,
Te zien ontwaeken: Daer hy, vereert met magt en majesteit, Den brossen aert der zwakke sterflykheit Van zyn gewondde en zuivre leden leit, Door glans aen 't blaeken. Maer gy, OUDAEN, dien ik met mynen toon Op heden naer den ydlen grafkuil troon Daer 't heiligh lyk van Godts geliefden zoon In wert gezonken, Laet u myn zang behaegen om de stof, En noop myn vlyt, gekeert tot 's Heilants lof, Zoo moet zyn gunst, van 't klaer bestarnde hof, U steets belonken. De nieuwe week schoof naeulyx, snel en vlug, Godts rustdagh met haer vroege komst te rug, Nadat de Vorst van 't hemelsch heir in 't stug En hardt gesteente Zyn dootrust nam, beklaegt met droef misbaer, Gescheurde kleên, van stof bekroozen hair, En jammren der bedrukte weezenschaer Van zyn gemeente;
Of Magdalene en andre vrouwen gaen, Met balsem en grafkruidery belaên, Om zich den eisch des jongsten plichts t' ontslaen, Het lyk ter eere, Naer d' oude wys; maer welk een zielverdriet! Zy vinden 't graf, doch den begraven niet; Hoewel Godts bô haer nieuwen zegen biedt Met haeren Heere. Zy scheiden rasch, en spoeien zich terstont Naer 't Elftal, zwaer van druk in 't hart gewont, En spreken uit der Englen wissen mont Van 's Helts herleven. Toen Cefas dees wel vreemde maer ontfing Liep hy naer 't graf met Jezus lieveling Om 't waglend hart door oogverzekering Een' steun te geven. Hoe traeg is ook 't geloof! o Simon, kent G' uw' meester slechts ten halven? waerom went Gy 't oog dus laeg? na sterven en elend' Most hy verryzen. Gy zult, als u de wondre Pinxterfeest
Een nieuwe tong verschaft en hooger geest, Daer 't oor uit al de taelen manna leest, Hem kundigh pryzen. Zou hy die van de hel den sleutel draegt, En 't zwaer gebou der werelt onderschraegt, Verrotten daer de worm het vleesch doorknaegt Van Adams neeven? Geenszins. schep moedt. schep eenmael moedt. hier is Het tegenbeelt der grafgelykenis Van Jonas en den duikelenden visch, Naer strant gedreven. O heemlen, ziet eens neêr. Mariaes zoon, De rechter zelf van levenden en doôn Staet op, en zal den hoogen starretroon Wel haest bekleden. Hy die het lyk van Lazarus verwekt, Lei 't leven af, gemartelt en gerekt, Het welk hy nu zeeghaftigh aen zich trekt Met mogentheden. Toen d' Englen zyn geboort' met zang en maet
Vereerden, en de wyze Dageraet Drie kroonen voor hem neêrboog, onverzaet Van 't kint t' aenschouwen, Hoe wies de lust in ieder godtgenoot! Maer wie zou, nu de Dooder van de doot, Nu 't Leven weêr in 't leven treet, zoo groot Een vreugt ontvouwen? Daer stygt een berg ten top in Galileen, Van Jezus korts herboren voet betreên, Hier heene zet de leerlingschap haer schreên. Men mogt hem vinden. Triomf. hy kampte en strykt den glorihoedt. Triomf. de Slang legt onder zynen voet. Triomf. de Bruit ontfangt den vredegroet Van haer' beminden. O blyde tyt! o overzaligh lot! O hemelweelde, afdaelende van Godt, Gy doet de ziel, verknocht aen 't hoogst' gebodt, Van blyschap schreien. Dat keel en snaer en orgel en trompet Hem loven die 's erfvyants magt verplet
En 't godtsgeslacht in zachte vryheit zet. Gy Englereien, Pryst hem die bukt en uit den vloekstroom drinkt, Maer 't hooft verheft dat ryk van starren blinkt. Dit 's blyder dagh dan die Hozanne zingt Tot in den hoogen. De fel verdrukte Onnozelheit, die pas, Hoe schuldeloos, aen 't kruis geklonken was, Ryst heerlyk als een fenix uit haere asch, Voor ieders oogen. Haer school, een duif die in de steenrotskloof Den havik, graeg op weerelozen roof, Ontweek, ziet scherp. 't schoorvoetende ongeloof Betast de wonden. Men ziet en hoort en voelt en kent zyn' Heer. De Heilant leeft. hier gelt geen twyflen meer. Zoo staet de zuil der Evangelileer Op vaste gronden. Al stuit dees klank op 't ongeopende oor Des Thalmuds en snoôn Alkorans; men hoor' D' onwraekbre tael der Heiligen die voor
Dees waerheit sterven. 't Natuurelyk vernuft is hier onnut. 't Oprecht geloof dat nergens suft of dut Strekt hun alleen een onverwrikbre stut Die 't leven erven. Zoekt Epikuur, van ydelheên misleit, Slechts aerdtschen lust, daer hy zyn zwynen weidt; 't Verlicht gemoet hoopt op de zaligheit Van 't andre leven. 't Betrout op hem en 't voorbeelt dat hy geeft Die voor ons storf en eeuwigh voor ons leeft En om wiens stoel een heir van geesten zweeft, Zoo hoog verheven. Dus vlocht myn kunst, met een' te laegen galm, Emanuël, wel waert den hoogsten psalm Uit Davids geest, een' krans van heldepalm, Belust op queelen. OUDAEN, die my zoo wysselyk verplicht, Ontfang myn bly en heilryk harpgedicht Dat gaerne voor roemwaerder zangen zwicht Van scheller keelen.
Cookies on Poetry Cove