Inhoudt.
Der Meden Koning treet, in 't krieken van den dagh, Naer 't gruwzaem leeuwenperk, en moet met zorgen kampen. Hy zoekt 'er Daniël, en stroit dit droef beklagh Mismoedigh langs den wegh. wat baert de nyt al rampen!
Och! kon het vrolyk morgenlicht, Dat in het oosten op komt dagen, De dootscheit van ons aengezicht, De droefheit uit ons harte jagen, Gelyk het door zyn' klaren glans De duisternissen doet verdwynen, Zoo slaekte vorst Darius thans Geen bange zuchten onder 't quynen. 't Gevogelt quinkeleert en zingt: De koele dau verfrist de kruiden: Myn boezem wort van druk omringt. De breette tusschen noort en zuiden Valt myn beklemt gemoet te smal. Ik tel nu tienmael zeven jaren, Maer noit is zulk een ongeval En drukkend leet my wedervaren. 'k Heb, overweldigt van de list, Den vroomen Daniël verweezen, Die, onverschrikt voor nyt en twist En moortgeboôn, zyn' Godt bleef vrezen
En dienen, naer den Joodschen styl, Schoon d' afgunst al zyn doen beloerde, En my voor eene korte wyl Nogh hooger dan de Goden voerde In luister en aenbidlykheit. Hoe luttel kost ik toen bedenken, Dat myn verdoolde majesteit Geperst wiert om de deugt te krenken! Och, Daniël, myn hoop en schat, Wat magh ik langer 't licht aenschouwen? Ik zelf bragt u uit Nimrods stadt Tot in de Medische landouwen, Zoo verre van uw vaderlant. De harde rampen die u treffen Zyn slagen van Darius hant, Wiens gunst uw glori wou verheffen. Dan dit ontschoot my al te wyt. Myn schepter kon zoo hoog niet reiken. 's Lants Grooten zwollen vast van spyt, En toonden my geen donker teiken Van tegenstant en muitery.
Helaes! ik voere in 't ryk der Meden Eene overheerde heerschappy. My eeren myn paleis en steden Slechts met den hollen naem van Vorst. 't Gaet avrechts. wil ik wel regeeren Zoo draef ik met myn bloote borst Licht in de punt van zwaert en speeren. Dit maekt my spoedigh mat en out. Ik kan my nergens heene wenden; Zoo lastigh valt het kroonegout. Zoo klemt het purper om de lenden. Wat heb ik moeite en stryt bezuurt Terwyl ik d' onschult dacht te redden! Hoe lang heeft my dees nacht geduurt! Noch snarenspel noch tafelbedden Behaegden my in dit verdriet. Wat weelde kan een' mensch behagen Die heiligh bloet in lyden liet, En 't hart van naberou voelt knagen? Nu gae ik naer den woesten kuil Daer Daniël, in 't angstigh midden
Der wrede leeuwen, hol van muil, (Omdat hy my niet aen wou bidden Naer die verwaete gruwelwet, Van my te reukloos onderschreven) Nogh gistren avont wert gezet. Zoo viert men hier 't onnozel leven Van een' doorluchtigen Profeet Dien geen Kaldeeusche wetenschappen, Noch wysheit die 't verborgen weet, Noch vorstlyk bloet, noch heldestappen Iet baten tegens 't bitter woên Der boozen, op zyn deugt gebeten. Wat is de nyt? een moortgriffoen, Van helsche razerny bezeten. De staetzucht woelt en woet, en oogt Op eer, tot schaê van lant en volken. Wort iemant buiten haer verhoogt; Sta vast: daer groeien onweerwolken. Zoo wilt en hachlyk draeit het hier. 'k Bevind nu in myne oude dagen Wat zorg 'er steekt in 't ryksbestier
Daer haet en nyt de vroomheit plagen. Wat magh 't my baten, dat d' Eufraet Zyn horens boog voor mynen sabel? De voorspoet heeft al meê haer quaet. Helaes! 'k vond bly een' buit in Babel Waerom ik nu myn handen wring. Maer stil. hier duikt in 't naere donker Het hol daer 't licht in onder ging Dat door zyn stralen en geflonker Een' glans gaf aen myn ryksvoogdy. Och! Daniël, pilaer der staten, U zoeken, u betreuren wy. Uw lyden doet ons 't leven haten. Och! wierd myn klagt van u gehoort, Zoo bleef ik in geen wanhoop steken. Rys, Daniël, op 's konings woort. Lofwaertste Godtheit! 'k hoor hem spreken. Noit aengenaemer morgengroet. Den vroomen schaet geen tegenspoet.
Cookies on Poetry Cove