I. Zang.
Zoo dra des menschen gruwelstukken
De Godtheit tergden, zonder maet,
Begroef zy hem in ongelukken:
De roeden wiessen nevens 't quaet.
Men most voortaen met duizent rampen,
't Zy zielverdriet, of lichaemspyn,
Elendigh worstelen en kampen,
In al te jammerlyk een' schyn.
Het leven hing aen leet gebonden.
De zorgen knaegden 't angstigh hart.
Toen wert de zangkunst uitgevonden,
Eene artseny voor boezemsmart.
't Veelmondigh orgel liet zich hooren.
Het allereerste snaerenspel
Schonk blyden wyn voor treurige ooren,
En brogt den moedt op zynen stel,
Voorheene aen 't flaeuwen en verslappen.
De noodt baert kunst en wetenschappen.