Mars en Venus Beddepraet.
Mars. Venus. Godin, wat doet u t' sagen, Nu gy me ontharnast ziet? Puikschoone, staek uw klagen: Myn wreede wolven zyn hier niet, Zy slapen by myn' wagen.
Venus. Myn moedt zou niet verslappen Al quam uw kargespan. 'k Verkeer woeste eigenschappen; Maer 'k vreeze mynen manken man: De Zon mogt ons beklappen. Mars. Myn beuklaer, speer en degen Zyn uwen blixemsmit, Hunn' eigen maker, tegen. Me lief, wie oit verlegen zit, Wy zitten niet verlegen. Venus. Ik gruw voor schelmsch verrassen. De min is achteloos. Mars. Hier zyn nogh kortelassen. Gy weet, al toeve ik eene poos, Dat my myn wapens passen.
Ik tart met fiere zinnen Den Kreupel en zyn rot. Dit zwaert kan 't al verwinnen.
Het schaert op bekkeneel noch strot, Pronkparel der godinnen. Venus. Och! wierden Lemnos oven En reuzen flux van daer In 's werelts nacht verschoven! De blixemmokers zyn zoo zwaer, Gy zoudt het niet geloven. Mars. Als ik met harnasplaten Deze yzre borst bekleê; Laet komen die ons haten. Maer tegen Venus lieflyk wee Magh stael noch yzer baten. Venus. Drael, Febus. pas te dralen, Of zwyg, by Stix. Mars. 't Is nacht: De minvlambouwen stralen: Het dons is warm, myn knaep houdt wacht. Hier kent de vreugt geen palen.
Venus. Vindt ons het hof der goden, Naer welk een donkre hut Dan best met schaemt gevloden? Mars. 'k Moet lachen dat myn lever schud. Zyn hier meer goôn van noden?
Koom, mont aen mont. hoe paren Een roode vederbos En frissche rozeblaêren! Venus. Stil, Mavors. och myn riem gaet los. Mars. Ik zal hem wel bewaren.
O reex van minnesporen, O tovergordel, wie Heeft u toch ingezworen De hantvest dezer krachten, die Door hart en nieren boren?
Dat blyde tempelreien, Met heiligh kerkgebaer, Lofzangen en schalmeien,
U tot op Pafos minautaer Al juichende geleien. Venus. Dat benden met kornetten En heesch klaroengetoet, Krygstromlen en trompetten, Met dezen dolk en storremhoet Het naer Krestone zetten. Mars. Wie zou dan veiligh slapen? Venus. Waer bleef dan d' Aertssoldaet, In blinkend stael geschapen? Mars. De schoonheit tracht naer pronksieraet. Venus. De krygsdeugt naer het wapen. Mars. Ai zie de koets eens groenen Van mirt. Venus. En jeugdigh gras. Mars. Natuur vlecht zelf festoenen. Dus zou ze, onttrokt ge u haer, wel rasch Uw gramme godtheit zoenen.
Rust, aertryk, rust in vrede: Ik gunne u ditmael rust. Venus. Dat heil blyv' hier ter stede: Ik vrees. Mars. Welaen, al weêr gekust; Uw duiven kussen mede.
Minqueekster, myn verlangen. Venus. Aldwingende Oorlogsgodt. Och och! wat komt me prangen? Op, Mavors, help: wat droever lot? Helaes! wy zyn gevangen.
Een net bewoelt myn leden: Mars. Met diamante draên, Dat zou ik wel beëeden. Venus. Ai, goôn, laet los: noch lacht. wy gaen. Mars. Vulkaen, hoe kunt gy smeden!
Cookies on Poetry Cove