Manasse koning van Juda, Gevangen en Herstelt.
Die deugt en eer en plicht heilschendigh heeft vergeten Vervalt, hoe hoog gezeten, In 't uiterste bederf Ten zy oprecht berou hem beter lot verwerf. Manasse die zoo prat met Judaes tulbant praelde, Eer zyn vermogen daelde,
Versmeet, berooit van reên, Godts donderende wet en Mozes reine zeên: Hy plant den afgodtsdienst, en offert op de bergen Om 's Hemels wraek te tergen. De blintheit maekt hem stout: Hy geeft des Hoogsten eer den ongoôn in het wout. Ook dient hy zon en maen, en knielt voor 't heir der starren Die stil staen of verwarren. Dees dwaesheit (schrik, Natuur) Jaegt zyn onnozel kroost deur Molochs gruwelvuur. 't Godtvruchtigh voorbeelt van den koning zynen vader Dat zeker niemant nader Verplichtte, trekt hem niet. Zaeg nu die helt eens op hy smolt van zielverdriet. Hiskias deugt en trou had Judaes erf geveiligt; Godts kerk en stadt geheiligt. Manasse, los van zin, Haelt Baäl, Astaroth en Dagon heilloos in. Hy voert der goden beelt flux over Levys drempel In Godts gewyden tempel. Jeruzalem, zie toe; Hou 's Hemels haertsteê rein, of wacht zyn strenge roë. Godt wees hem zynen plicht door heilige profeeten Die yveren en zweeten: Hy doopt en verft verwoet Zyn godtvergete hant in hun onschuldigh bloet.
En wie 'er vlytigh treet op 't wandelpadt der vroomen Moet voor zyn wreetheit schroomen, En knielen voor zyn zwaert. Is zulk een aertstiran den naem van koning waert? Thans volgden d' achtelooze en weiflende onderdaenen Hem blintling op zyn baenen. Zoo steekt een vonk den brant In een geweldigh bosch, dicht van Natuur geplant. Men kon den Bastertjood en onverlichten Heiden Niet langer onderscheiden Ten zy aen d' euveldaên Waerin de Vorst en 't volk het al te boven gaen. Toen zagh de Godtheit met een oog van gramschap neder, En zei: 'k heb David teder En hartelyk bemint. Ik zette zyn geslacht in 't magtigh ryxbewint. Nu durft Manasse zelf met al myne uitverkoornen My hoonen en vertoornen. Boos zaet van Abraham! Hoe jammerlyk veraert de telg van haeren stam! Ik wil de dwaezen die my geen ontzagh meer dragen Voor mynen geessel jagen Uit Salems lucht zoo veer, Totdat de hoogmoet zich in zak en asch verneêr. D' Eufraet had middlerwyl den oorlogsdolk geslepen En grimmigh aengegrepen.
De magt van Assur spant Den staelen moortboog streng, en rukt in Judaes lant: Dat grimmelde terstont van ruiters en soldaeten, Gegespt in harnasplaeten. De Joodsche mogentheit Quynde aen eene oorlogskoorts, te vier en zwaert ontzeit. O lustige landou, doorvloeit van klaere stroomen, Zoo groen en ryk van zoomen, Uw noodtlot dient beklaegt; Godt maekt den vyant sterk, uw' voesterling versaegt. De harde paerdehoef vertreet de welige oesten. De sikkel moet verroesten. De wynpers mist haer druif. Het legerrytuig host en rammelt dat het stuif. De roode haen begint, terwyl de vonken waeien, Vervaerlyk moort te kraeien Uit dorp en schoon gehugt. De manschap wort gevat, of bergt zich met de vlucht. Judea treurt en kermt, in ramp en rou gedompelt, Getrapt en overrompelt. De weêrstant was onnut. Wie niet ontweek wert strax vermoort en uitgeschudt. Manasse dook en school. hy zagh zyn hooge wallen En lossen zetel vallen; Nochtans hy kreeg zyn deel; Men boeit hem met de punt des degens op de keel.
Wat baet een purpre rok, gevoedert met armynen, Als eer en magt verdwynen? Wat baet een wyt gebiet? Al 's werelts heerschappy is leengoet, anders niet. D' ontkroonde ryxmonarch wort Babels krygsgevangen. Twee kopre ketens prangen De koningklyke leên. Zoo sleept men in triomf 't gezagh van Juda heen. Dat is de loon in 't endt der onbezonne boosheit En razende godtloosheit. Men leer hier hoe 't hem gaet Die 's Hemels kroon beschimpt, en 's levens baen verlaet. Als nu Manasse kromp in een' Assyrschen kerker Wert zyne ziel veel sterker. Hy viel zyn' Godt te voet, En badt hem vierigh aen in zulk een tegenspoet. Zyn wyze keur verfoeit den dienst der vreemde goden, Zoo hoog en dier verboden. Het vorstelyke hart Gaet open voor berou, dus treurigh en benart. De Hemel merkte dit en liet hem niet verlegen. De drukkende yzers wegen Nu lichter daer hy leit. Men zagh in zyn gelaet een nieuwe majesteit. Des vyants wrevelmoet wert door Godts kracht gebogen Tot gunst en mededogen.
De vryheit quam daer aen. Men liet den Joodschen Vorst uit zyne boeien gaen. Zie daer een heidensch hof groothartigh, edelmoedigh, En heusch en mildt en goedigh. Dus spaert een leeu het lyf Des neêrgevallen mans, van kouden schrik half styf. Godts goetheit voerde voorts den eertyts laffen koning Te Salem in zyn woning. Zyn godtsvrucht trok haer' loon. Hy steeg ten tweedenmael op Judaes hoogen troon. O wonderlyk tooneel van 's werelts wisselingen En staetveranderingen! Het wankelbaer geluk Greep nu een' vasten stant, en troostte 's lyders druk. Men zagh uit dankbaerheit de vorstlyke offerhanden Op Godts altaeren branden. Manasse zwom in vreugt, En Juda vondt in hem 't verloren beelt der deugt.
Cookies on Poetry Cove