D. Daleth. iiij.
13MYn' ziele kleeft aen 't stof; ick ben gewis
Gelijck als doodt, maer wilt my levend' maecken,
Na 't woordt, het welck' van U gesproocken is.
'k Heb U mijn weg vertelt en mijne saecken,
En Gy hebt my verhoort; leert my Uw' Wet;
Leert, Heere, my, wat Uw' bevelen spraecken.
14Doet my den weg verstaen, van U geset;
Den weg van U bevel; dat ick betrachte
Uw' wonderen, ô Godt, en daer op let.
Mijn' ziele druypt my wech, en ick versmachte,
Versmelte van verdriet en treurigheydt.
Bevestigt, richt my, na Uw' woordt en krachte.
15Wendt van my wech, den weg der valsigheydt;
Verleent my Uwe Wet genadelijcken;
Op dat ick daer na all' mijn leven leyd';
Den weg der waerheydt, om niet af te wijcken,
Hebb' ick verkoren, Heer; ick hebb' U recht
My voor-gestelt, en houdt 't geduriglijcken.
16Ick kleve vast, ô Heer, ick ben gehecht
Aen uw' bevelen en getuygenissen;
O Heer, beschaemt my niet, my Uwen knecht.
'k Sal Uwer Wetten weg, ô Heer, niet missen,
Maer loopen daer langs heen, als Gy mijn ziel
Verwijdt sult hebben, uyt bekommernissen.