Pause.
4Des Heeren Wet is goedt,
En die verquicking doet
Aen die mis-troostig leeft.
Mijn Godts getuygenis
Is seecker en gewis,
't Welck slechten wijsheydt geeft.
Mijn Godts gebodt is recht,
Sijn Wet verheugt Sijn knecht,
En vromer ingewanden.
Gepuert is Sijn gebiedt,
Daer door men klaerlick siet
Met oogen der verstanden.
5Die in Godts vreese gaet,
Is reyn, en hy bestaet
Van nu in eeuwigheydt.
Sijn' rechten allegaer
Zijn niet dan enckel waer,
En vol rechtveerdigheydt.
Van meerder waerd' dan 't goudt,
Ia 't geen men 't fijnste houdt.
Van grooter soetigheden,
Dan honich, honich-raet,
Is 't woordt, na 't welck Hy laet
Ons richten onse zeden.
6Oock werdt daer door Uw' knecht
Seer klaerlick onder-recht.
Al die het selfde doet,
En U wel dient, ô Heer,
Heeft groote loon en eer;
Gelijck in overvloedt.
Maer wie is doch de man,
Die recht begrijpen kan
Sijn' dwalingen en sonden?
Ach! maeckt my reyn als snee,
Van sonden, die ick dee,
Die wy niet mercken konden.
7Houdt my in nedrigheydt,
En geeft de trotsigheydt
In my geen heerschappy.
Dan sal, ô Heer, Uw' knecht
Van herten zijn oprecht,
Van overtreding vry.
Laet, 't geen mijn herte dacht,
En mondt heeft voortgebracht,
Uw' aenschijn wel behagen.
Heer, die mijn rotz-steen zijt,
En die my alle tijdt
Verlost van quade dagen.