Pause.
5Die weg en 't levens padt, het welcke sy
Betreden, is niet meer dan sotterny.
Haer saedt heeft evenwel een groot vermaeck
In hare woorden, en in dese spraeck.
Sy werden als een schaep geset in 't graf,
De doodt verteert en weydt haer af tot kaf.
Sy sullen zijn verheert van 't volck der vromen,
Wanneer die morgen-stondt sal zijn gekomen.
6't Graf sal verslijten haer gedaentens schijn,
Wanneer elck uyt sijn huys geruckt sal zijn.
Maer Godt sal mijne ziel' uyt 't grafs geweldt
Verlossen, als Hy my daer boven stelt.
Vreest niet, wanneer een man werdt rijck; wanneer
De eere van sijn huys werdt meer en meer.
Want in sijn sterven neemt hy niet met allen,
Sijn' eere sal in 't graf niet tot hem vallen.
7Schoon hy in 't leven sich geluckig hiel,
Geroemt, om dat hy deed', wat hem beviel;
Soo gaet hy echter tot sijn oudt geslacht,
En hy sal in het licht noyt zijn gebracht.
De mensche die in staet en waerde leeft,
En geen verstandt daer by, noch oordeel heeft,
Die werdt, gelijckerwijs de stomme beesten,
Die all' vergaen, de minste met den meesten.