ij. Pause.
12Die met haer' schepen varen,
Ter zee, hier ende daer,
En handel doen op baren,
Op waet'ren met haer' waer,
Die sien 't doen van de Heer,
En Sijne wonder-wercken,
Die konnen sy in 't Meer
En in de diepte mercken.
13Wanneer Hy komt te spreecken,
Doet Hy een storm ontstaen,
Die harer golven-streecken
Doet in de hoogte gaen.
Sy rijsen hemel-waert,
Sy dalen grondt-waert neder;
Haer' ziel', op 't hoogst vervaert,
Versmelt van angst voor 't weder.
14Sy danssen, wagg'len vallen,
Gelijck een droncken man;
De wijsheydt van haer allen
Verdwijnt; daer komt niet van.
Doch doende haer gebedt
In haer' benauwtheydts dagen,
Heeft haer de Heer geredt
Uyt angst, daer in sy lagen.
15Hy doet de stormen stille,
En onverbolgen staen;
Soo dat na 's Heeren wille,
Haer' golven swijgend' gaen.
Dan zijns' in vrolickheydt,
Om 't stillen van de baren;
Om dat Hys' heeft geleydt,
Tot daer haer' havens waren.
16Laet haer voor d'Heere prijsen
Sijn goedertierenheydt,
Sijn wonder-wercks bewijsen
Zy 's menschen kindt geseydt.
Hy zy verhoogt, genoemt
In 's volcks gemeynt' met eeren,
En in 't gestoelt' geroemt,
Der Ouden en Raedts-heeren.