iij. Pause.
16Des Heeren Naem is heel verbreydt,
Van wegen Sijn gerechtigheydt:
d'Onvrome wercker van mijn' banden
Viel in het werck van sijne handen.
17De goddeloose sullen, Heer,
Ter hellen doen een rugge-keer,
En alle, die Uw' will' vergeten,
En die Uw' will' niet willen weten.
18Want sulck een, die in noodtdruft leydt,
En leydt niet in vergetentheydt,
Noch des ellendigen verwachten
Sal zijn voor eeuwig uyt gedachten.
19Staet op: laet, die ons tegen-staet,
Sich niet verstercken: Heere, laet
De volcken voor Uw' aengesichte
Te voorschijn komen, in 't gerichte.
20O Heere, jaegt haer vreese aen:
Laet Heydens weten en verstaen,
Dat, schoon 't hen alles gaet na wenschen,
Sy niet en zijn, dan swacke menschen.